m.i.l.f - Kalantör Blog

Arsenal Sezon Değerlendirmesi: Sıtmaya Razıyız

noreply@blogger.com (bigboned) — Sat, 19 May 2012 04:48:00 +0000

Aaah.. Bir blogger açısından sezonun en zevkli kısmına geldik. Geride kalan sezona bakalım, oturduğumuz yerden ahkam keselim, kellelerin alınması için fetvalar yayınlayalım, yönetimleri, hocaları yollayalım.. Bundan daha kolay ve zevkli bir iş daha var mı bilmiyorum.

Bunları söylüyorum ancak yazacaklarımın temelsiz ahkamlar olmayacağını umarım biliyorsunuzdur. Arsenal’in bu sezon oynadığı bütün resmi maçları izlemiş ve takımı günbegün takip etmiş birisi olarak gözlemlerimi aktaracağım. Katılmadığınız yer varsa lütfen beni haberdar edin.

Yukarıdaki arkadaşa gavurlar “roller coaster” diyorlar da Türkçesi tam olarak nedir bilmiyorum. İzmir Lunapark’ta olanının adı biz küçükken Radar idi. O yüzden, İzmirliler bu alete radar derler. İzninizle ben roller coaster diyeceğim. Arsenal’in sezonunu tanımlamak için daha iyi bir metafor düşünemiyorum. Bir aşağı, bir yukarı, bir ay çakılıyoruz, öbür ay tırmanıyoruz, bir hafta düşme hattındayız, öbür hafta Şampiyonlar Ligi’ne gidiyoruz, bugün 4 kupadayız, yarın gümüşü ancak kapalı çarşıda görür hale gelmişiz.

Eğer şu an Arsenal’in sezonu 3. bitirerek iyi bir iş yaptığını düşünüyorsanız, Arsenal taraftarının genel hastalığı olan “balık hafızası” size de bulaşmış demektir. Sizden ricam, ilk 4 pozisyonunun, Arsenal için bir hedef değil “minimum beklenti” olduğunu unutmamanız. Arsenal’in hedefleri, her ne kadar Wenger bize unutturmaya çalışsa da, hala Premier Lig ve Şampiyonlar Ligi kupalarıdır. Arsenal’in mali ve beşeri ölçeği göz önüne alındığında bu hedefler gayet gerçekçidir. Eğer Chelsea, krizin, entrikanın gırla gittiği bir sezonun sonunda Şampiyonlar Ligi finali oynayabiliyorsa, Arsenal’in de bunu başarmasını beklemek hayalcilik değildir. Yani, Arsenal ligi 3. bitirerek bir hedefe ulaşmamış, bir beklentiyi karşılamıştır. Bazılarınız belki tarihin en kötü sezon açılışından sonra, ligi 3. bitirmenin bir başarı olduğunu iddia edebilir. Bu durumu, Tim Stillman güzel açıklıyor: “Arsenal’in kötü başlangıçtan sonra 3. bitirişine sevinmek, kendini ateşe verip 5. kattan atladıktan sonra ölmedim diye sevinmeye benziyor”. Geçen yaz elden kaçırdığı oyuncular ve son dakikaya kadar yapmadığı transferler yüzünden takımı ateşe atan Wenger’i, “Aman bizi kurtardın” diye övmek bu yüzden abesle iştigal.

Takım başarılı bir sezon geçirmedi ancak Şampiyonlar Ligi beklentisini karşıladığı için tam olarak “başarısız” olarak da tanımlanamaz. Arsenal, sakatlıkların ve Wenger’in taktiksel hatalarının izin verdiği günlerde, etkileyici performanslar ortaya koymayı başardı. Man Utd’dan yenilen 8’i bir kenara koyarsanız, büyük takımlara karşı gösterilen performanslar geçen sezonlara göre daha iyiydi ve yeni transferler takıma yararlı oldular. Ligin sonundaki tablo çok kötü gözükmese de, Chelsea, Liverpool ve Tottenham’ın yaşadığı krizlerin Arsenal’e yardımcı olduğunu da gözardı edemeyiz. Arsenal, rakiplerinin yaşadığı problemleri iyi değerlendirip 3.’lüğe kadar çıktı ancak bu pozisyonu korumak için son maçta Martin Fulop’un hediye ettiği gollere bel bağlamak zorunda kaldı. Ligdeki pozisyon kabul edilebilir olsa da Şampiyonlar Ligi’nden eleniş şeklini kabullenmem mümkün değil. Barça, Real elese pek de üzülmezdim de, Milan, Arsenal’in dişine göreydi ve ilk maçta yapılan akıl almaz hatalar yüzünden tur çöpe atıldı. Ha bir de iki yerel kupadan da her zaman olduğu gibi elenildi ancak kupa benim pek umrumda olan bir kurum değil. Wenger her sene gençleri saha sürse pek de umrumda olmaz. Sonuç olarak sezonun genel görünümünde o kadar çok iniş çıkış var ki, geçtiğimiz 8 ayı tek bir cümleyle özetlemek neredeyse imkansız. Bu noktada, analizi görev bölgesi ve kişisel katmanlara bölmek anlatım açısından daha yararlı olacak gibi.

Kaleci

Uzun yıllar sonra ilk defa, Arsenal, sezonu kaleci krizi yaşamadan tamamladı ve ben sadece kaleci hatası yüzünden kaybedilen bir maç hatırlamıyorum. Bu olumlu tablo, Szczesny’nin geçireceği bir sakatlıkla felakate dönüşebilirdi ancak çok şükür ufak tefek sakatlıklar haricinde kalede istikrar yıl boyunca korundu.

Wojciech Szczesny: Szcz, kendisi için çok önemli bir sezonu alnının akıyla geride bırakmayı başardı. Bu sezon, genç kalecinin belki de kariyerinin en zor sezonuydu. “Genç yetenek” sıfatından kurtulup “1 numara” konumuna geçiş, her kaleci için sancılı bir dönemdir. Wenger, Szczesny’e, bu sezon arkasında yedek kaleci bulundurmayacak kadar güvendi ve Polonyalı da onun güvenini kara çıkartmadı. Sezon ortasındaki hafiften bunalımlı bir dönemde “İşime konstantre olmak istiyorum” diyerek Twitter hesabını kapatması ve sezonun son bölümünde daha bir konsantre gözükmesi gelecek açısından umut verici gelişmelerdi. Szcz’nin yaptığı hataların büyük bölümü, kendine fazla güven kaynaklı pozisyon hatalarıydı ancak kendisinin bir kaleci için “embriyo” olarak tabir edilecek kadar genç olduğunu da unutmamak gerekir. Bu noktadan sonra Arsenal’in kalesini bir 15 sene daha tekeline almaması için yetenek kaynaklı bir sebep göremiyorum. Onu, yoldan çıkarabilecek tek şey, bu sene de az biraz yaşadığı “Ben oldum” delüzyonuna kapılıp, konsantrasyonunu ve çalışma azmini kaybetmesi olabilir. Kafası doğru yerde olduğu sürece bu takımın kalesini kimseye bırakacağını zannetmiyorum.

Flappyhandski & Dannone: Arsenal sezonu yedek kalecisiz bitirdi darken şaka yapmıyordum. Wenger, Szczesny’i iğneyle, hapla, kokainle oynattı; yine de hacivat ile karagöze şans vermedi. Fabianski, bulduğu 1-2 fırsatta da hepimize ne kadar berbat bir kaleci olduğunu tekrar hatırlattı. Bugün de “Gitmek istiyorum” diye bir açıklama yapmış. Bir zahmet birileri kendisine nereye kadar yolu olduğunu hatırlatsın.

Almunia: Wenger, bu adama hala maaş ödüyor. Ben ne desem boş.

Sonuç: 3 yedek şarlatanın tamamından kurtul. Güvenilir bir yedek kaleci al. Damien Martinez’i A takıma terfi ettir.

Defans
31-37-41-43-49..
Sayısal sonuçları?
Hayır. Arsenal’in son 5 sezonda yediği gol sayıları.
Trend?
“Up, up and away!”

Wenger’in iyi hoca/kötü hoca olduğunu sabaha kadar tartışırız da, kendisinin oyunun defansif yönü hakkında hiç bir fikri olmadığını artık en dik kafalı Wengersever bile kabul etmiştir sanırım. Ben daha önce bunu açıklamak için koskoca bir yakın tarih yazısı bile yazdım. Wenger’in nasıl George Graham’den defansif bir miras devraldığını ve üzerine eklediği kendi ofansif felsefesiyle Invincibles’ı yarattığını, ancak bu mirasın tükendiği günden beridir Arsenal’in hep zorlandığını koskocaman bir yazıyla anlatmaya çalıştım. Ancak yukarıdaki sayılar, benim binlerce kelimeyle anlatmaya çalıştığım şeyi çok daha çarpıcı bir şekilde anlatıyor: Arsenal, defans yapmayı bilmiyor.

İlginç olan, geçtiğimiz yıllarda Arsenal’in başının belası olan duran toplara bu sezon bir dur denmiş olması. Geçen sene Arsenal’in yediği gollerin %54’ü duran toplardan gelirken, bu sezon bu oran %26’ya kadar inmiş durumda. Bu gelişimde, Pat Rice’ın özel duran top seanslarının, Koscielny’nin formunun ve Szczesny faktörünün katkısı büyük. Bu gelişmelere rağmen nasıl oldu da yenilen gol sayısı yükseldi derseniz, bunun cevabını tek bir sebebe bağlamak biraz zor derim. Sayının yüksek oluşunda da Song’un artık DM oynamayışının, 4 bekin birden aynı anda sakatlanmasının ve Vermaelen’in bir türlü form tutamayışını sorumlu gösterebiliriz. Ancak, defansif problemlerin temelinde yatan temel problem son 5-6 senedir Arsenal’in yapamadığı topsuz takım savunması.

Sorun takım savunması olunca, yenilen gollerden sadece defansı sorumlu tutmak mantıksız oluyor. Arsene Wenger’in hücum felsefesi, savunmanın orta sahaya mümkün olduğu kadar yakın pozisyon almasını ve iki bekin sürekli olarak hücuma destek vermesini gerektiriyor. Hatta destek vermekten öte, iki bekin, ana hücum planının bir parçası olduğunu söylememiz de mümkün. Hücum planı açısından hayati olan bu defansı önde kurma olayı, top rakibe geçtiğinde tehlikeli bir dezavantaja dönüşebiliyor. Benzer bir felsefe ile oynayan Barcelona’nın, top rakibe geçtiğinde nasıl delicesine pres yaptığını hepimiz biliyoruz. Önde kurduğunuz defansınızla top kaptırdığınız zaman bu presi yapmazsanız, rakibin pas yapan adamları arkanızda ya da orta saha ile defans arasında kalan boşluklardan sizi cezalandırıveriyor. Zaten Arsenal’in en büyük problemlerinden birisi de bu. Wenger’in takıma kazandıramadığı savunma disiplini yüzünden, Arsenal bu presi maç seçerek yapıyor. Bu sene kazanılan büyük maçların çoğunda, takım, Barcelona ayarında pres yaptı ve bunun karşılığını Chelsea ve Tottenham’a 5’er gol atarak aldı. Ancak, maalesef, bu istek ve azim, bir açılıp bir kapanan musluk gibi. Takım, savunma konusunda son derece disiplinsiz ve istikrarsız. Bu da roller coaster sezonun temel nedenlerinden birisi. Bu ana faktöre, daha önce saydığım Song’un DM’liği bırakması, beklerin yokluğu ve sakatlıklar gibi yan nedenleri de ekleyince ortaya son 20 yılın en çok gol yenilen sezonu çıkıyor. Umuyorum, Pat Rice’ın yerine atanan Steve Bould, defansif problemlere yeni bir bakış açısıyla bir takım çözümler getirebilir. Aksi takdirde Arsenal seneye aynı senaryoyu 7. kez oynar.

İsim isim bakmak gerekirse,

Laurent Koscielny: RVP 30 gol atmamış olsa, sezonun MVP’si Koscielny olurdu sanırım. Takımın en çok ikili mücadele kazanan, en çok hava topu alan, en çok blok yapan oyuncusu olan Fransız, bu sezon yanında oynayan 3 farklı partneri de gölgede bırakmayı başardı. Daha önce dediğim gibi, takımın yapmadığı savunma yüzünden yenilen golleri stoperlerin sırtına yüklemek acımazsızlık olur. Kendisinin bu formuna rağmen takımın çok gol yemesi tam bir talihsizlik. Umuyorum seneye de, bu sene gösterdiği gibi bir gelişim gösterir.

Tomas Vermaelen: Sezonun hayal kırıklıklarından birisi. Bu sene savunmanın bireysel hataları yüzünden yenilen gollerdeki hataların büyük bölümü kendisine ait. Oyunu okuyuşu ve hava hakimiyetinde, ilk geldiği sezona göre gözle görülür bir düşüş var. Attığı 6 gol, bir stoper için çok iyi bir rakam olsa da, ileride aradığı maceralar, çoğu zaman yaptığı hataların başlangıcını da oluşturuyor. Takım savunmasındaki aksamalar ve DMsizlik en çok onu etkilemiş gibi duruyor. Seneye eski formuna mutlaka dönmesi gerek.

Per Mertesacker: Bu sene Per hakkında en sık söylenen şey, Arsenal savunmasına “sakinlik” getirdiği. Aslında bu, duran toplardan yenilen gollerin azalmasında bir faktör olabilir çünkü Arsenal bu golleri hep savunma paniği yaptığından dolayı yiyor. Ağır olduğunu zaten biliyorduk ancak pozisyon alma bakımından bu sezon Vermaelen’den daha iyi gözüktü. Hatta Arsenal’in ideal stoper ikilisi Per ve Kozzer’dir diyecek kadar ileri gidebilirim. İngliz futbolunun hızına tam ayak uydurmaya başlamışken, Stadium of Light’ın patates tarlasına kurban gitti. Umuyorum seneye sakatlıksız bir sezon izleriz.

Johan Djourou: Geçen sene Vermaelen’in yokluğunu çok iyi doldurmuştu. Bu sene o formunun çok uzağındaydı. Sağ bek olarak çıktığı maçlarda bir çok Arsenal taraftarının ömründen bir kaç yıl götürdü. Wenger’in güvenini tekrar kazanamazsa bir daha forma giymesi zor olacak.

Bacary Sagna: Arsenal’in uzak ara en sevdiğim oyuncusu ve bana göre dünyanın en iyi sağ beki. An itibariyle alternatifsiz durumda ve o olmadığı zaman hem defans aksıyor, hem de onun önünde oynamaya alışmış Walcott, Perşembe pazarında annesini kaybetmiş çocuk gibi çaresiz kalıyor. Ben senelerdir kendisini izliyorum, henüz fahiş bir hatasını hatırlamıyorum. Bu sene, ortalarında da gözle görülür bir iyileşme oldu. Öpüyorum kendisini burdan.

Kieran Gibbs: Hakkındaki düşüncelerimin karışık olduğu bir adam. Kötü bir oyuncu olduğunu düşünmüyorum ancak o kadar fazla sakatlanıyor ki, bu kadar çok sekteye uğrayan bir kariyer ileri gider mi bilmiyorum. 2-3 maç üstüste oynadığında, Wenger’in neden kendisinde ısrar ettiğinin işaretlerini veriyor. Beklerin içerisinde, hücum konusunda en iştahlı olan o ve hücum yetenekleri yavaş yavaş gelişmekte. Defansif olarak, Clichy kadar olmasa da, bol bol pozisyon hatası yapıyor. Sakatlık geçirmeden bir 6 ay kadroda kalırsa, kendisi hakkında daha net konuşma şansımız olabilir.

Andre Santos: Takımın defansif sol kanat oyun kurucu beki. Ya da öyle bir şey. Bilemedim ben. Andre Santos saha Arsenal formasıyla ilk çıktığında, o kadar ağırdı ki, beni endişelere sürüklemişti. Sonra bir kaç hafta içinde bayağı bir toparlayıp İngiliz futboluna ayak uydurmaya başladı. Defansif olarak hala güven vermenin uzağında ve çok risk alarak oynamayı seven bir anlayışı var. Takımın, ofansif yetenekleri en üst düzeyde olan defans oyuncusu ki Wenger’in kendisini sevmesi normal. İyi bir rotasyon oyuncusu ancak takımın as sol beki olmak için yeterli defansif özelliklere sahip olup olmadığından emin değilim.

Carl Jenkinson: Wenger’in Sagna’nın yedeği için ilginç tercihi. Şanssızlık eseri Sagna ile aynı anda sakatlandı. Bulduğu şanslarda çok da sırıtmadı. Arsenal sağ beki olmak için çok aşama kaydetmesi gerekiyor.

Sebastian Squillaci: Ah Wenger ah..

Sonuç: Arsenal’in defans personeli hiç de kötü değil ama takım savunmasındaki zayıflıklar, bu oyuncuları hep olduklarından daha kötü gösterecek. Yedek sağ bek alınması gerek ve JD satılıp yerine daha iyi bir stoper alınsa fena olmaz.

Orta Saha

Modern futbol, orta sahada kazanılıp kaybedilen bir oyun. Hele ki, Arsenal gibi topun hakimiyetine ve pasa dayalı bir futbol oynuyorsanız, bu bölgede atacağınız her adım çok kritik bir hal alıyor. Arsenal için sezon, orta saha açısından oldukça sancılı başladı. Cesc’in ayrılışı ve Wilshere’ın uzun süreli sakatlığı yüzünden geçen sezonun kadrosundaki en iyi 2 orta saha oyuncusu bu sezonki kadroda yer almadı. Kadrodaki sıkıntıları, takımın vasat sezonu için bir özür olarak kullanabilir miyiz bilmiyorum. Arsenal’in yıllardır kronik transfer ihtiyaçları var ve Wenger, hepimizin de bildiği üzere bu konuyu ısrarla görmezden geliyor. Cesc’in gideceği pek sürpriz değildi ve onun yerine transfer yapılabilirdi ancak Wenger, Wilshere ve Ramsey ikilisinin onun yerini doldurabileceğini düşündü. Yapılan Arteta transferi, Cesc’ten daha çok, umudun kesildiği Diaby’nin yerineydi. Zaten, sonradan gördük ki, Cesc’in yerini doldurmaya asıl hazırlanan adam Songmuş. Kamerunlu son 2 sezonda DM kimliğini yavaş yavaş kaybetti ve an itibariyle Arsenal kadrosunda klasik bir DM kalmadı. Her ne kadar, eski “çıpa” DM’lerin modası geçmiş olsa da, defansı orta sahaya kurmayı ve beklerini hücuma yollamaya bayılan bir takımda, bu gedikleri kapatacak bir adamın varlığı şart. Geçen hafta Arsenal’in M’Vila’yı bitirdiği haberleri çıktı ama sonradan Wenger bunu yalanladı. Eğer Song eski görev tanımına geri dönmeyecekse, bu yaz bir DM transferi şart oluyor.

Orta saha formasyonu açısından yine bütün sezon aynı anlayışta direten bir Wenger izledik. Taktiksel istikrar güzel bir şey ancak takımın kafa üstü çakıldığı dönemlerde bile aynı taktikle sahaya çıkmak, Arsenal’in biraz fazla öngörülebilir yapıyor. Wenger’in kafasındaki ideal diziliş, Song ve Arteta’nın önünde oynayacak bir Wilshere idi; ama sezonun ilk yarısı Jack yerine Ramsey ile idare etmek zorunda kaldı. Burada ilginç olan, Ramsey’in AM oynadığı maçlarda bile, Song’un hücuma çıkmaktaki iştahının ve bitirici pas yeteneğinin ondan daha ileride olmasıydı. Ramsey’in geriye ve yana oynama konusundaki ısrarı, ilk yarıda, Arsenal’in orta saha üretkenliğine darbe vuran en önemli nedendi. Zaten bu formsuzluk, Galli oyuncunun formayı ikinci yarıda Rosicky’e kaptırmasına neden oldu. Wenger, sezon boyunca, Arteta’yı oldukça muhafazakar bir şekilde kullandı ve orta üçlünün hücuma en az çıkan adamı İspanyol oyuncuydu. Burada amaçlanan, takımın defanstan hep Arteta ile çıkmasını sağlamaktı ve İspanyol üzerine düşen bu görevi mükemmele yakın yaptı. Geçtiğimiz yıllarda, Arsenal’in problem yaşadığı bölge burasıydı (Diaby ve Denilson gibi adamlar yüzünden). Bu sezon, problem, hücum-orta saha bağlantısını kurmakta yaşandı. Song’un ekstra katkıları ve Rosicky’nin ikinci yarıdaki formu olmasaydı işler daha da kötüye gidebilirdi. Buna rağmen bu yaz AM bölgesine transfer gelmesini beklemiyorum. Wenger büyük ihtimal, planlarını yine Wilshere’ın üzerine yapacak.

Miken Arteta: Geçen hafta kazanılan West Brom maçı, Arsenal’in bu sezon Arteta’sız kazandığı ilk maçtı. Bu, onun takım açısından önemini gösteren çarpıcı bir istatistik. Arteta, bütün sezon istikrarlı bir şekilde Arsenal hücumlarının doğru pasla başlattı, orta saha varyasyonlarının sekteye uğramasını önledi, %91 pas yüzdesiyle oynayıp neredeyse hiç top kaptırmadı ve savunma görevlerini de eksiksiz yaptı. , Orta saha makinesinin, dişlileri yağlayan, herşeyin daha kolay işlemesini sağlayan en önemli parçasıydı. Daha ilk sezonunda gösterdiği bu performastan sonra, “Keşke Cesc varken alınsaydı” demekten de kendimi alıkoyamıyorum.

Alex Song: Nam-ı diğer Songinho. Arsenal kariyerine kazma bir stoper olarak başlayan Song, bugün takımın en çok asist yapan oyuncusu. Hem de öyle böyle değil, neredeyse her biri Cescvari nokta atışlar olan 11 asistten bahsediyoruz. Benim Song’un hücuma gitmesiyle ilgili hiç bir sorunum yok ancak onun arkasında bıraktığı boşluk oldukça endişe verici. Wenger, bu boşlukları bir DM rotasyonu yaparak kapatmaya çalışıyor ancak bunun pek başarılı olduğunu söyleyemeyiz ki, yenilen gol sayısı da ortada. Şu anki haliye Song, bir defansif orta saha oyuncusundan daha çok, takımdaki orta saha oyuncularının en defansifi durumunda. Önümüzdeki sezonun potansiyel baş ağrılarından birisi kendisi olacak.

Aaron Ramsey: Sezonun en büyük hayal kırıklığı. Belki Cesc’in bölgesinde oynaması dezavantajıydı ancak kendisinden beklenenin en askarisini bile ortaya koyamadı. Ortaya koyduğu mücadeleye ve iyi niyetine diyecek hiç bir şeyim yok. Ancak, bu sezon izlediğimiz Ramsey, Arsenal orta sahasında oynayan bir oyuncudan beklenen bir takım temel özelliklerden yoksun gibi gözüktü. Dikine oyunu neredeyse hiç oynamadı; attığı etkili bir ara pası bile hatırlamakta zorlanıyorum. Tüm bunların üstüne bir de inanılmaz goller kaçırdı ki, oynadığı bölge itibariyle 10’a yakın gol katkısı yapması bekleniyordu. Wenger’in bile sabrını taşırmayı başarıp formayı Rosicky’e kaptırması ilerisi açısından endişe verici.

Tomas Rosicky: Sezonun ilk yarısı biraz tutuktu ancak ilk 11’e yerleştiği noktadan itibaren resmen patlama yaptı. Arsenal’in, 17.’likten 3.’lüğe tırmanışının kahramanlarından birisiydi. Düne kadar satılmasına kesin gözüyle bakılıyordu ancak bu formunu korursa uzun süre bu kadronun değerli bir parçası olarak kalabilir. Aynı Ramsey gibi onun da skor katkısı üzerinde çalışması gerekiyor.

Yossi Benayoun: Wenger’in kendisine güvenmesi için 6 ay kadar geçmesi gerekti ancak sonunda formayı bulduğunda önemli katkı yaptı, kritik goller attı. Arsene’e kenarda tecrübeli yedekler bulundurmanın fena bir şey olmadığını da hatırlatmıştır umuyorum. Açıkçası ben kendisini Ramsey ve Diaby’e tercih ederim ancak bonservisinin alınmasını beklemiyorum. Belki bir sezon daha kiralık kalabilir.

Francis Coquelin: Wenger’in joker adamı. Takımdaki genç oyuncular içerisinde benim en çok umitli olduğum adam. Bu sezon Wenger kendisini sağ bek, sol bek, orta sahada oynattı ve sürekli pozisyon değiştirmesi, Coquelin’in kendini göstermesine engel oldu. Ancak, nerede oynarsa oynasın belli bir standardın üzerinde performans verdiği bir gerçek. Kısa süre içerisinde ilk 11’i zorlamaya başlamasını bekliyorum.

Emmanuel Frimpong: Parkta ördek görmüş yavru köpek gibi heyacanlı bir eleman. İştahına diyeceğim yok ancak Arsenal’de oynaması için bayağı bir yontulması gerekiyor.

Abu Diaby: Wenger’in manevi oğlu yine bütün sezon kulübede oturdu bunun karşılığı olarak 3 milyon pound ile ödüllendirildi.

Sonuç: Orta saha, Arsenal’in turnusolu gibi. Wenger bu yaz gidip kaliteli bir DM ve AM alarak, bu bölgeyi ve Arsenal’in bir gömlek yukarı çekebilir ama büyük ihtimal Song’un gelişimine, Wilshere’in dönüşüne ve Rosicky’nin formunu devam ettirmesine bel bağlayacak. Wilshere ofansif problemlere çare olabilir ancak defansif orta saha sorunu, çözülmediği takdirde Arsenal’in başına yine iş açacak.

Hücum
Varsayımlar üzerinden konuşmak istemiyorum ancak, “Van Persie, kendi klasiği olan sakatlıklardan birini geçirip 6 ay sahalardan uzak kalsaydı; ne olurdu?” diye düşünmekten de kendimi alıkoyamıyorum. RVP’nin hayatının formunu ortaya koyduğu bir sezonda, Arsenal hücumu, takımın en kötü bölgesi haline geldiyse, ortada büyük bir problem var demektir. Bu sezonki tablo, Wenger’in yıllardır, kendini kanıtlamış yıldız hücumcu almayışının bir sonucu. Önümüzdeki sezon için anlaşılan Podolski’nin, Adebayor bu takımdan ayrıldığı gün alınması gerekiyordu. Onun yerine Wenger, Arshavin, Bentdner, Eduardo, Chamakh, Gervinho, Park gibi adamlarla vakit ve nakit kaybetti. Hatta ben daha da ileri gidip Walcott’u bile bu kategoriye koyarım da takımın sol kanadı öyle bir dökülüyor ki, ona da kızamıyorum.

Bu seneki Arsenal hücumu, RVP’nin kişisel çabaları ve Walcott’un zaman zaman ona eşlik etmesi üzerine kuruluydu. Sagna’nın sakatlığı, en çok Walcott’u vurdu, çünkü boşluk bulduğunda daha etkili olan Theo, sağ bekten gelmeyen destek yüzünden hep ileride izole edilmiş olarak kaldı. Bek sorununa ek olarak, Ramsey’in berbat formundan dolayı da, Arsenal orta saha/hücum bağlantısı, uzun süre aksadı. Rosicky’i bu bölgeyi toparlayana kadar takım çok az pozisyon üretti ancak RVP’nin her ayağına geleni gole çevirmesi sayesinde, yeterli miktarda gol üretimi bir şekilde başarıldı. İlginç olan, Rosicky ve Benayoun’un son dönemdeki katkısıyla pozisyon sayısı arttığında, RVP’nin daha çok gol kaçırmaya başlamış olmasıydı. Robin, pozisyonları gole çevirme oranını ilk yarıdaki seviyelerde tutabilseydi 40+ gol atabilirdi. Yine de, Arsenal’in attığı gollerin %53’ünde gol ya da asist olarak katkısı olan kaptana söyleyecek tek olumsuz kelimem yok.

RVP’nin daha da yararlı olmasını engelleyen bir başka faktör de, Arsenal’in ilk yarıyı yarım, ikinci yarıyı sıfır sol kanat oyuncusuyla tamamlaması oldu. Gerçi Arshavin ile harcanan 2 seneyi düşünürseniz, bunun yeni bir şey olmadığını söyleyebilirsiniz. Sol taraftaki sıkıntıyı gidermesi için alınan Gervinho, ilk 3-4 ayda fena değildi. Ancak, Ocak’ta Afrika Kupası’na gittikten sonra kendisini bir daha gören olmadı. Sanırım milli takım kafilesi kendisini orada unuttu. Gervinho’dan umudu kesen Wenger, sol tarafta Ramsey ve Ox’u denedi ve son dönemde Benayoun’da karar kıldı. Benayou ve Ramsey’in solda oynamaya başlamasının ardından, Arsenal düzenli olarak sağ tarafa yaslanmış bir asimetrik oyun oynamaya başladı. Wenger, son 2-3 aydaki bir çok maçta, sol kanadı tamamen görmezden gelip Benayoun’u Rosicky’e yakın oynatıp, RVP’ye göbekten pozisyon yaratma yoluna gitti ve büyük ölçüde başarılı oldu. Arsenal rakibi açmak istediğinde, daha üretken olan sağ kanadı kullanarak rakibin sol bekini çökertmeye çalıştı. Bu dönemde sol kanatta bir şeyler yapma çabasında olan tek isim, Ox oldu. Wenger, bu tek yönlü oyunun önümüzdeki sezon için yeterli olmayacağını bildiği için Podolski transferini erken bitirdi. Kağıt üzerinde Podolski aranılan oyuncu ve umuyorum Arsenal’in yıllardır hastalıklı olan bölgesini, önümüzdeki sezon tedavi edecek. Sol tarafta yaşanan bütün bu problemlere baktığımızda, sağ tarafta istikrarsız da olsa bir şeyler üreten Walcott’u çok fazla eleştiremiyorum. Sağ bek yokluğunda, ekstra defansif katkı yapmasını da onun karnesine olumlu bir not olarak düşüyorum.

Robin Van Persie: Sanırım fazla söze gerek yok. Kaptan, hayatının sezonunu oynadı ve şimdilerde Arsenal yönetimini terletmekle meşgul. Kendisine giden teklifler o kadar cazip ki, Arsenal onu nasıl elinde tutacak bilmiyorum. Hatta, daha da ileri gidip tutamayacağı öngörüsünü üzülerek yapıyorum. Eğer rakamlar astronomik seviyelere çıkar da, Arsenal, evi barkı RVP’nin üstüne yapmak istemezse, bunu anlayışla karşılarım. Tabi ki, aynı geçen sene Atletico’nun Aguero’dan gelen parayı Falcao’ya bastığı gibi, Arsenal de, Robin’den gelen parayı gidip Cavani’ye filan basması şartıyla.

Theo Walcott: Seveninin çok olduğunu biliyorum ancak sanırım Theo benim gözüme hiç bir zaman giremeyecek. Çünkü benim bir futbolcuda aradığım en önemli özellik istikrar. O yüzden ben gösterişsiz ve istikrarlı olan Arteta’yı, gününde olduğunda Messileşen ancak canı istemeyince bütün maç amaçsızca dolan Walcott’a tercih ederim. Kendisi, İngiltere futbol tarihini en çok şans bulmuş genç oyuncularından birisi ancak son 5 senede oyununu ne kadar geliştirdiği tartışılır. Bu sene defansif olarak kıpırdandı ancak kale önünde tam bir felaketti. Bu arada o da henüz kontrat imzalamış değil. Ancak Robin kadar taliplisi olduğunu da zannetmiyorum.

Gervinho: Bir başka Arshavin/Chamakh vakası. Gel; iki üç ay oyna; sonra senden haber alan olmasın. Gervinho aynı Arshavin gibi her şeyi yapmayı deneyen ancan hiç birini tam yapamayan bir arkadaş. O kadar dağınık ve savruk oynuyor ki, yaptığı hareketler rakip takımı olduğu kadar kendi takım arkadaşlarının da kafasını karıştırıyor. Bezen bu acaip oyun avantaja dönüşebiliyor ancak çoğu zaman sonuç hayal kırıklığı oluyor. Wenger’in Podolski transferi kendisi için kötü haber. Ox gibi bir alternatif varken bence takımda tutmaya bile gerek yok.

Alex Oxlade Chamberlain: Olacak. Hem Ox’un hem de Arsenal taraftarının biraz sabırlı olması gerekiyor. Wenger, bu sene kendisini yavaş yavaş takıma enjekte etti. Önümüzdeki sezon bu süreler artacak ve Ox, Walcott’tan formayı bir noktada devralacak. Milli takıma seçilmesi güzel ancak ben kendisinden beklentinin çok erkenden çok yükseğe çıkmasını istemiyorum. Walcott da benzer bir gazla başlamıştı ancak 5 senedir bekliyoruz ondan adam olacak diye.

Marouane Chamakh: RVP’nin 37 maç oynadığı sezonda, unutuldu ve çürüdü. Satış listesinin tepesinde.

Ju Young Park: Niye alındı; ne işe yaradı; hangi derde derman oldu bilen yok. Büyük ihtimal satılacak ve ismini 3 ay sonra kimse hatırlamayacak.

Andrey Arshavin: 2 senelik kabus sona erdi. Tembelliğin, umursamazlığı ve cıvıklığın bir futbolcunun kariyerini nasıl bitireceğinin ibretlik hikayesi. Zenit taraftarı da kendisinden memnun değilmiş bu arada.

Sonuç: Wenger, RVP’ye yatıp kalkıp dua etsin. Yedek golcü ve sol kanat oyuncusu olmadan, takım resmen faciaya sürüklenebilirdi. RVP, elde tutulacaksa, Chamakh ve Park’ı yollayıp bir yedek golcü ve Gervinho’yu satıp Walcott’a rekabet getirecek bir sağ kanat oyuncusu alınmalı. RVP giderse, bunlara ek olarak, kesenin ağzı açılıp adam gibi bir golcü alınmalı.

Bitiş

Uzun ve biraz da dağınık bir yazı oldu ancak Arsenal’in sezonu da uzun ve bir o kadar da dağınıktı. Bana göre, Arsenal kronik hastalıklarının hiç birinden kurtulmuş değil ve bir kaç oyuncunun ekstra gayretiyle sezonu kabul edilebilir bir noktada tamamladı. İstikrar, disiplin, transfer, maaş/prim/ödül/ceza adaleti, motivasyon gibi çok temel konuları ısrarla yanlış yöneten Wenger’in, bu takımı bir takım hedeflere ulaştıramayacağına olan inancım biraz daha sağlamlaştı. Bu sezonun özeti, geçtiğimiz 6 sezonun özetiyle aynı: “Ne öldük; ne güldük.”

Bir Şarkısın Sen Liverpool

noreply@blogger.com (Onursuz Kıl Adam) — Fri, 18 May 2012 10:05:00 +0000

Liverpool'un yeni resmi giyim sponsorunun Ramsey olduğunu duymayan kalmamıştır herhalde. İlk Türkçe aksanlı, sevimli reklamları da artık Samanyolu'nda dolanmaya başlamış, buyrun;

Kenny'nin Ardından

noreply@blogger.com (bigboned) — Thu, 17 May 2012 07:49:00 +0000

Daha geçen günkü sezon sonu yazısından Liverpool’u sezonun en büyük hayal kırıklığı olarak tanımlamış ve bu yaz radikal kararlara imza atmaları gerektiğini söylemiştim. Zannedersem, kulübün sahibi olan Fenway Sports Group ve John Henry’de böyle düşünüyordu ki, yaz operasyonuna Kenny Dalglish’in görevini sona erdirerek başladılar. Eğer Liverpool’un hocasının ismi “Dalglish” olmasaydı, geçirilen kötü sezonun ardından gelen kovulma olayına pek şaşırmazdık. Ancak kovan futbol yönetimi konusunda hiçbir tecrübesi olmadığı kabak gibi ortaya çıkan FSG ve kovulan da taraftarın gönlünde sonsuz kredisi olan “King Kenny” olunca işler biraz daha karmaşıklaşıyor.

Geçen senenin Ocak ayında, taze İngiltere patronu Hodgson’ın Liverpool’u düşme hattının 4 puan üzerinde ateşle oynamaya başladığında, FSG çareyi Bahreyn’de tatil yapmakta olan Dalglish’i acil olarak geri çağırmakta bulmuştu. Krizde olan kulüplerin, stabiliteyi tekrar sağlamak için camianın içinden gelen saygın isimlere görev vermesi alışık olduğumuz bir durum. Kenny’yi geri getirmek de bu mantalitenin ürünü bir karardı. Nitekim kendisinin varlığı bile, üzerine ölü toprağı atılmış durumdaki Liverpool’u diriltmeyi başardı. Ancak moral olarak düzelen takıma takviye yapma zamanı geldiğinde, Dalglish çok fazla hatayı çok kısa sürede yaptı.

Liverpool sahiplerinin bu noktada hakkını vermek gerekir. Kayyum kontrolüne girmenin eşiğinden aldıkları kulübün, önce borçlarının büyük bölümünü temizleyerek transfer için Torres’den gelen paranın tamamını ve geçen yaz harcanan 70 milyon poundu Dalglish’in emrine vererek, finansal açından üzerlerine düşeni fazlasıyla yaptılar. Emrindeki £120m ile “adadan” oyunculara yönelen Kenny için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Carroll, Adam, Henderson ve Downing’e toplam 90 milyon harcandı ve bugün bu oyuncuların toplam değeri 30’u geçmez. İlginç olan, Dalglish’in adadan olmayan tek transferi olan Suarez’in belki de yaptığı en iyi transfer olmasıydı. Berbat transfer politikası yüzünden kellesi giden ilk isim FSG’nin 1 sene önce atadığı Futbol Direktörü Comolli oldu. Ancak transfer edilecek isimlere karar verenin Dalglish olduğu, İskoç hocanın kendisi tarafından da açıklanmıştı. Yani FSG transfer bütçesinin çarçur edilmesinden memnun değildi ancak Kenny’i sezon ortası kovacak kadar da ileri gitmek istemiyordu. Liverpool yönetimi, benzer bir uygulamayı, Suarez krizinin kötü yönetilmesi yüzünden İletişim Direktörü Ian Cotton’u kovarak yaptı. Belli ki John Henry ve Tom Werner, kulübün gidişatından memnun değildi ve sezonun bitmesinin ertesi günü Kenny Dalglish, Boston’daki FSG karargahına davet edildi. Geçen sezonun değerlendirildiği ve gelecek sezonun planlarının masaya yatırıldığı 2 günün ardından, patronlar tatmin olmamış olacak ki, dün Dalglish’in görevine son verdiklerini açıkladılar.

CEO, Futbol Direktörü, İletişim Direktörü ve Teknik Direktör... FSG 19 ayda 4 kelle aldı ve bu pozisyonların henüz hiçbirisi dolmuş değil. Liverpool’da an itibariyle Yönetim Kurulu Başkanı Werner ile futbol takımının yönetimi arasında kocaman bir boşluk var. FSG’nin Beyzbolun patronunun tavsiyesiyle göreve gelen Comolli’den ağzı yandığına göre, yönetim kademelerine futbolu bilen, tecrübeli isimlerin atanmasını bekleyebiliriz. Dalglish’ten boşalan pozisyon ise tam anlamıyla bir ateşten gömlek olacak. Bu sene hoca kovan her takımın listesini süsleyen Brendan Rodgers ve Paul Lambert isimleri, Liverpool için de ortaya atıldı ancak birer sene Premier Lig deneyimi olan iki teknik adamın bu ateşten gömleği giymeye ne kadar hazır oldukları tartışılır. Bu çok parlak iki genç teknik adamın kariyerlerinin, aldıkları enkaz yüzünden yara almasını görmeyi istemem açıkçası. Onların dışında Benitez, Capello, Rijkaard, Klopp, Deschamps ve hatta Villas Boas gibi isimler de yazılıp çizilmeye başlandı. Bana göre asıl mesele, Liverpool’un başına geçecek yeni hocanın, geçen sene Dalglish’e verilen cömert bütçeye sahip olup olmayacağı. Henry, takımdan minimum beklentisinin “ilk 4” olduğunu açıklamıştı ancak hoca kim olursa olsun, Liverpool’un şu an eldeki kadroyla Premier Lig’in tepesindeki 5 takımla mücadele etmesi zor gibi gözüküyor. Takımın orta sahası ve iki açık pozisyonu ligin tepesindeki 6 takımın birkaç gömlek altında. Ligi 8. durumda ve 4. sıranın 17 puan uzağında bitirdiler ve sezon sonu puan tablosu itibariyle düşme hattına daha yakınlar. Takımda bir şeylerin değişmesi gerektiği şart ancak geçen sene astronomik fiyatlara alınan oyuncuların değerleri 3’te 1’ine indi ve bu adamların satılması pek de mümkün gibi gözükmüyor. Yani, ya Henry elini bir kez daha cebine atacak ya da yeni gelen teknik adamdan eldeki malzemeden köfte yapması beklenecek. Eldeki malzemeden köfte yapmak zaman alacak, taraftara “Biraz daha sabredin” diyecek cesareti kim, nereden bulacak?

Dalglish, Liverpool için bir efsane olabilir ve geçmişte bu kulübe büyük hizmetleri olmuş olabilir. Ancak krizin içinden çıkardığı Liverpool’un yeniden yapılanma bütçesini sokağa atarak, kulübü tekrar bir krizin eşiğine sürükledi. Yani kriz içerisinde ve yeniden yapılanmaya ihtiyacı olan bir takım devraldı ve kriz içerisinde ve yeniden yapılanmaya ihtiyacı olan bir başka takımı devrediyor. “6 sene sonra kupa kazandığımız için gururluyum” diyor ancak artık 70’lerde değiliz ve Lig Kupası karın doyurmuyor. Kenny, kurtarıcı olarak geldi; bugün Liverpool bir başka kurtarıcı arıyor. Bana göre Liverpool’un adam gibi bir hoca getirip 5 senelik bir kalkınma planı yapma zamanı geldi de geçiyor. Benitez, 5. senesinde az daha şampiyon oluyordu ve Fergie, Wenger ve Moyes gibi uzun soluklu başarı hikayeleri de ortada. Eğer arkanda Abramoviç, Moratti ya da Şeyh Mansur yoksa, her sene hoca değiştirerek de bir yere varılmıyor.

Bu Ne Yahu?

noreply@blogger.com (bigboned) — Thu, 17 May 2012 07:43:00 +0000

Nike, Arsenal'e ne para veriyor ne de adam gibi bir forma piyasaya sürüp satışları gazlayabiliyor. Bu forma fikirleri kimden çıkıyor, tasarım süreci nasıl işliyor tam olarak bilmiyorum ancak bir türlü tatmin edici bir sonuç ortaya çıkmıyor.

Yukarıdaki formanın lansmanın yapıldığı gün resmi sitede mutlaka bir hikaye çıkacaktır. Yok efenim, "Mor, 63-75 yılları arasında malzemeciliğimizi yapan Hilmi abinin en sevdiği renkti" gibisinden. Hayır renginde de değilim, enine çizgili forma tasarlayıp bunu "yaratıcı" olarak pazarlamak nasıl mümkün onu da anlamıyorum. O kollardaki kırmızı bölümler kelebek gibi durmuş formada.

Birisi Nike'ın dallama tasarımcılarına Arsenal'in güzelim bir bordosu olduğunu hatırlatabilir mi?

Ah Hodgson Ah

noreply@blogger.com (bigboned) — Thu, 17 May 2012 07:33:00 +0000

Hodgson, sürpriz bir şekilde İngiltere Milli Takımı'nın başına getirildi, ateşten gömleği giydi. Ligin de bitimiyle bütün spotlar kendisinin üzerine çevrildi; basın, onun ağzının içine bakıyor.

Bu ortamda, dün milli takımın aday kadrosunu açıkladığı basın toplantısında Ox'un kadroya alınmasıyla ilgili soruya verdiği cevaba bakalım:

"Alex çok heyecan verici bir oyuncu"

"Geçen sezon beni çok etkileyen performanslara imza attı. Arsenal'in kendi sahasında Milan ile oynadığı maçta tribündeydim ve orta sahada Pirlo ve Ambrossini ile nasıl başettiğini gördüm"

Evet, o maçta Ox iyi oynadı da, Ambrossini o gün Milan'ın ilk 18'inde bile yoktu ve Pirlo, bir Juventus oyuncusu olduğundan olsa gerek, o maçta sahaya çıkmadı.

Gaf yapılır. Herkes yapar. Ama, dünyanın en zorlu görevlerinden birini devralışının 3. gününde çıktığı kritik basın toplantısında, kamuoyu tarafından zaten tartışılan Hodgson yapınca biraz dramatik oluyor. Umuyorum yeni görevinin gelişimini önceden haber veren bir öncül sarsıntı değildir.

44 Yıl ve 1 Milyar Dolar Sonra

noreply@blogger.com (bigboned) — Mon, 14 May 2012 12:26:00 +0000

Yapılan son anketlere göre, 2011-12 sezonu, Premier Lig'in gördüğü en iyi sezon olarak değerlendirilmekte. Bu anketlerin çoğunun dün akşamki inanılmaz olaylar zincirinden önce olduğunu düşünürseniz, bugün yapılacak bir ankette daha da net sonuçlar çıkacağını tahmin etmek güç olmaz. Şampiyonluk yarışının, iki şehrin kaderleri hep farklı gelişmiş takımları arasında olması, bir o yana bir bu yana sallanarak geçen bir sezonun sonucunun Premier Lig tarihinde ilk defa averajla belirlenmesi, bu senenin tadını arttıran belli başlı etkenlerdi.

Bana göre bu sezon, şampiyonluk hak edene gitti. Ligin en çok gol atan ve en az gol yiyen takımı City, sezonun tamamında en istikrarlı ve en iyi futbolu oynayan taraftı. Bu takımın kuruluşunda harcanan milyar dolardan bahsedip şampiyonluklarına gölge düşürmenin de anlamı yok. Bana göre Tevez ve Balotelli'nin yarattığı saha dışı baş ağrıları olmasa, City sonuca daha da rahat ulaşabilirdi. İşi hiç olmadığı kadar zora soktular ve dün kazdıkları kuyudan nasıl çıktıklarını ancak futbol ilahları açıklayabilir.

Bir başka açıklaması zor konu da, United'ın eldeki veteranlar ve Carrick'ten oluşan bir orta sahayla 89 puanı nasıl aldığı konusu tabii. Fergie, artık bu ligin kitabını yazmış bir arkadaşımız ve kendisi var olduğu sürece United hep bu ligin tepesinde olacak.

Arsenal için sezon ne başarılı ne de başarısız denilebilecek şekilde bitti. Liderin 20 puan gerisinde kalınan sezonu "başarılı" olarak adlandırmayacağım izin verirseniz. Sezon başında ve ortasında atlatılan badirelerden sonra toparlanmayı başarıp ligi Sp*rs ve Chelsea'nin önünde bitiren takıma da "başarısız" diyesim gelmiyor. Klasik bir Wenger sezonunu geride bıraktık. Kısa süre sonra daha da detaylı bir analiz yaparız Arsenal için.

Ligin dibi, hocalarını kovup işi yardımcıya bırakma gafletini içerisine düşen iki takımın ve sezon başından beri bir türlü toparlanamayan Bolton'un vedasına sahne oldu. Dün hakem Bolton'u kıtır kıtır doğramasa, belki QPR düşecekti ancak Royals, son düzlükte Liverpool, Arsenal ve Tottenham'ı yenme başarısını göstererek biraz da şansını kendi hazırladı. Hughes, dün eski hocasına hayatının hediyesini vermenin eşiğine kadar geldi ancak Joey Barton gibi bir insan müsveddesini kaptan yapmanın faturasını az daha ligden düşerek ödeyecekti. Blackburn Rovers, kulübü Hintli tavuk üreticilerine satıp Big Sam ve kulübün üst yönetimini kovduktan sonra hep yokuş aşağı gitti ve bana göre ligden düşmeyi en çok hak eden takımdı. Eğer geçen sene "yetersiz" diye kovdukları Sam Allerdyce', son hafta West Ham'ı Premier Lig'e taşımayı başarırsa, bu düşüş Blackburn açısından daha da trajikomik bir hal alacak.

Benim için ligin en büyük hayal kırıklığı Liverpool oldu. Berbat bir transfer politikası ve 8. bitirilen sezonun ardından camia, bir takım hedeflerden daha da uzaklaşmış oldu. Eğer kazanılan Lig Kupasi'na bakıp avunacaklarsa ne ala, yok biz ligin tepesine çıkmak istiyoruz diyorlarsa, yazın bir takım radikal kararlara imza atmaları gerekiyor.

Bu arada blogu takip eden herkesten, verdiğim aralar yüzünden özür dilemek zorundayım sanırım. Son 2 ayda bir yandan işyerinde devasa bir bütçe hazırlığıyla boğuşurken, dışarıda da hayatımda girdiğim en kazık sınavlardan birine hazırlanmaya çalışıyordum. 2 ay boyunca bırakın yazı yazmayı, hiçbir kaynağı okuyacak vaktim bile olmadı. Kafa başka yerdeyken yazılmış ve üzerinde çalışmamış bir takım yazıları da buraya dizmek istemedim. Üstüne üstlük, son dönemde kendimi tekrarladığım hissine de kapılmıştım ve biraz ara vermek yeni bir perspektif kazanmak açısından fena da olmadı. Meşguliyetim hala tam anlamıyla sona ermiş değil ancak yavaş yavaş bir şeyler karalamaya başlarım zannedersem.

Target Practice

noreply@blogger.com (Onursuz Kıl Adam) — Tue, 08 May 2012 09:07:00 +0000

Arsenal 2012-2013 sezonu iç saha formaları beklediğimden daha güzel duruyor. Bakalım deplasman forması ve 3. forma nasıl olacak.

Oldu Gibi

noreply@blogger.com (Onursuz Kıl Adam) — Mon, 30 Apr 2012 23:48:00 +0000

Bu sezon Premier Lig'deki maçların kalitesi, İngilizlerin, Avrupa'da neden esamesinin okunmadığının en büyük göstergesiydi kanımca (Chelsea hariç tabii. Onlar ayrı bir yazı konusu). Bu akşam oynanan Man City - Man Utd maçı da Premier Lig'in bu sezonki çizgisinin dışına çıkmayan bir maç oldu ve City'nin şampiyonluk için büyük bir adım atmasıyla sonuçlandı.

Son dönemde, Ferguson'un elinde sınırlı bir kadro olmasına ve istediği rotasyonları yapamamasına bağlı olarak berbat bir savunma hattı vardı ve bu berbat savunma hattı son birkaç haftadır Manu'nun bütün kredisini tüketmişti. Özellikle de Everton maçındaki laubalilik derecesindeki hatalar, belki de bugün Manu'nun şampiyonluğu kaybetmesinin en büyük nedeniydi.

City ise, Manu'nun aksine, maça tam tabiriyle FULL+FULL çıktı. City gibi oyun zekasından yoksun bir takımda Mancini en akıllıca işi yaparak, sahaya en düzgün kararları alabilecek bütün oyuncularını sürdü.

Maçın formülü, Manu için savunmada hata yapmamak; City içinse sahada biraz zeka parıltısı göstererek akıllı bir futbol oynamaktı.

Aslında maçın bütün çizgisi beklenildiği gibi oluştu. İlk 10 dakika Manu erken bir gol kovaladı ama City'nin direncini görünce oyunu orta alana yıktı. City de orta alanda pas trafiği oluşturamayınca maç sınırlı bir alanda ve kilitli bir şekilde devam etti. Ta ki Kompany'nin kafa golüne kadar. City, maçın en değerli anında attığı golle avantajı yakalayınca artık Mancini'nin klasik İtalyan kimliğine bürünmesi kaçınılmazdı.

City, 2. yarıda Manu'yu sahanın her noktasında kilitledi. City savunmasını ortadan delemeyen Manu devamlı kanatlara yığılmaya başladı ama bu sefer de yapılan ortalara kafa vurabilecek bir Manu'lunun yerinde yeller esiyordu. City savunmasındaki en stratejik hamle de burada kendini gösterdi zaten: Rooney'e, bırak topu, ceza sahasını göstermemek...

Bu dakikalara belki Chicarito çözüm olabilirdi ama Ferguson, ileri uç yerine orta alana takviye yapmaya devam etti. Mancini ise Ferguson'un hamlelerine orta sahayı Belgrad ormanlarına çevirerek karşılık verdi, son 10 dakikada Manu'ya hiçbir şekilde top göstermedi ve istediğini aldı. Ferguson ise bu dakikalarda alternatifsizliğine ve imkansızlığına deliriyordu...

Geriye kalan ikişer maça baktığımızda, en kritiği City'nin Newcastle deplasmanı. Newcastle, Wigan deplasmanındaki gibi oynarsa üçüncülük umutlarını yitireceği için maça asılacaktır. Ancak bu dakikadan sonra da City'nin, Newcastle'a bu şansı vermesi zor görünüyor. Hele de başında sıkıcı bir İtalyan varken.

Açık konuşmak gerekirse, geçmiş yıllarla kıyaslandığında, bu sezonki Premier Lig tam bir kalite yoksunuydu. Böyle bir ligde de daha az hata yapmaya müsait bir İtalyan'a ve Araplara gün doğdu. Araplar sonrası City taraftarı olmayan tüm City'lileri tebrik ediyorum...

Not: Bu arada, tam 17 yıllık istatistik yine bozulmayacak (son iki maçta da bozulacak gibi görünmüyor) ve Premier Lig'de 6 mağlubiyet eşiğini aşmayan bir takım şampiyon olacak gibi duruyor. Bu istatistiğin aksine, tam 17 yıl önce, yani 1994-95 sezonunda 7 mağlubiyetle şampiyon olan takım ise Blacburn Rovers'dı.

Forma Evrimi

noreply@blogger.com (Onursuz Kıl Adam) — Tue, 24 Apr 2012 16:48:00 +0000

Tek karede Arsenal formalarının evrimini görmek çok keyifliymiş.

(via. Footballove)

Ronaldo Arsenal'e Gelseydi

noreply@blogger.com (Onursuz Kıl Adam) — Wed, 11 Apr 2012 10:02:00 +0000

Cristiano Ronaldo'nun menajeri Jorge Mendes, zamanında Ronaldo'nun Arsenal'e gelmek üzere olduğunu ama Sir Alex Ferguson'un son anda devreye girerek (Meşhur hazırlık maçının ardından Manu'lu oyuncuların bastırmasıyla) Ronaldo'yu Manu'ya kazandırdığını açıklamış.

Metro.co.uk, Ronaldo'ya formayı giydirmiş. Forma yakışmış mı bilemem ama tek bildiğim, Ronaldo Arsenal'e gelseydi, Wenger onu, Fergie'nin getirdiği düzeye kanımca getiremezdi. Daha doğrusu getirecek vakti bulamazdı ve kupasızlıktan sıkılan Ronaldo 2. yılında kapıyı çarpıp çıkardı..

Mind The What?

noreply@blogger.com (bigboned) — Thu, 22 Mar 2012 09:34:00 +0000

Geçtiğimiz hafta hem Arsenal bir ara verdi hem de ben işten güçten fırsat bulup blog'a vakit ayıramadım. Bir şeyler karalayacak vakit bulduğum ender anlarda da, yazmaya değecek bir konu bulamadım. Premier Lig gündemi, Patrice Muamba’nın başına gelen üzücü olaya kitlenmişten içimden pek de bir şey yazmak gelmedi. Gencecik bir oyuncu, futbol sahasında yaşam savaşı verip, 78 dakikalığına tıbben ölürken, bizim burada futbol ahkamı kesmemiz de sanırım pek yakışık almazdı. Neyse ki, Muamba’nın durumu iyiye gidiyor da, biz de tekrar futbol konuşmaya dönebiliriz.

Arsenal’in sezonunun en kritik akşamlarından birini geride bıraktık. Şampiyonlar Ligi kontenjanı yarışındaki 4 takımın da sahaya çıktığı bu hafta içi fikstüründe 3 puan, son 9 hafta öncesinde yakalanan momentumun devamlılığı açısından çok önemliydi. Arsenal, Everton’u tek golle geçip diğer 3 rakibi de puan kaybedince, dün akşam sezonun dönüm noktalarından birine dönüşmüş oldu. Üstüste alınan 6. lig galibiyeti Arsenal’i, Tottenham’ın üzerine iktiriverdi ve uzun süredir “Mind the gap” (Boşluğa dikkat edin) türküsü söyleyen Sp*rs taraftarı da en azından şimdilik susmuş oldu. Tottenhamlıların pek bir övündükleri 12 puanlık boşluğun, 5 haftada -1 seviyesine inmesini izlemek, her Arsenal taraftarı açısından orgazmik bir tecrübe oldu.

Wenger, dün sahaya çıkarken, beklenen onbirin üzerinde tek bir oynama yapıp, solda Ox/Gervinho'yu kullanmak yerine, Ramsey'le maça başlamayı tercih etti. Son 3-4 maçtır, Wenger'in tek kanada yaslanarak oynamak gibi bir tercih yaptığını gözlemlemiştik. Özellikle Milan ve Liverpool maçlarında, Arsenal'in hemen hemen bütün atakları sağ kanattan gelişti. Zayıf sol beki olan takımlara karşı etkili olması beklenen bu anlayışı Wenger çok sevmiş olacak ki, dünkü maça sol açık oyuncusu çıkarmayacak kadar radikal bir değişiklikle başladı. Ancak Walcott'un, Baines karşısında etkisiz kalışının ve Gibbs'in soldaki istekli oyununun sayesinde, Arsenal tek tarafa sıkışıp kalmaktan kurtuldu.

Maça iyi başlayan taraf Arsenal oldu. Daha ilk 10 dakikada 2'si Ramsey ile 3 net pozisyona giren takım, bu ataklardan birinin doğurduğu bir kornerden golü de bularak 5 lig maçı sonrasında ilk golü atan taraf olmayı hatırladı. İlk 20 dakika bitmeden 2 pozisyona daha girmeyi başaran Arsenal'de, Ramsey'in gayretli oyunu takdire şayandı ancak genç oyuncunun girdiği pozisyonları bir türlü değerlendiremiyor olması yine gayretli oyununu gölgede bırakan etken oluyordu. Göbekte Rosicky ve Arteta istikrarlı oyunlarını sürdürürken, Walcott sağda bayağı bir zorlandı. İlk 45 dakika ilerledikçe yavaş yavaş maça ortak olmaya başlayan Everton'ın, bu bölümdeki en etkili pozisyonu, yan hakemin ofsayt gerekçesiyle kestiği Drenthe'nin pozisyonuydu. Hollandalı, 2 metre fark ile ofsayt değildi ancak geçen sene Emirates'te Everton'un golünü atan Saha da 2 metre ile ofsayttı. Hakemin 2. yarıda yine Drenthe tarafından düşürülen Rosicky'nin penaltısını es geçmesi de Everton lehine yapılan bir hata olarak kayda geçti.

Arsenal'in erken bulduğu golden sonra, Everton tarafından çok da zorlandığını söyleyemeyiz. Moyes'in Everton'u, atılan gollere baktığımızda, ligin sondan 2. pozisyonunu Stoke ile paylaşıyor ve dün çok iyi oynayan Arsenal geri dörtlüsüne karşı pek varlık gösterdiklerini söyleyemeyiz. Yarattıkları pozisyonların tamamı Fellaini ve Cahill'in hava hakimiyetlerini kullanarak yarattıkları kargaşaların sonucu olarak geldi. Bu arada Arsenal'in, bu geri dörtlüyle çıktığı maçlarda hala namağlup olduğunu da hatırlatmak gerekir. Wenger'in bu sezon, oyun temposundan feragat etmek adına, kontrollü futbolu daha iyi oynayan bir takım yaratma çabasında olduğu aşikar. RvP'nin üstün formu da Arsenal'e, daha az pozisyon bulan ve veren bir takım olma yolunda yardımcı olan önemli bir faktör oldu. Benim şahsi görüşüm Ramsey, Rosicky, Gervinho, Walcott gibi oyuncuların skor yüküne yaptıkları katkının hala çok düşük olduğu yönünde. Bu sezon, RvP 3200 gol atmasaydı, Arsenal'in durumu içler acısı olabilirdi. Umuyorum, önümüzdeki sezon takımın on birine yerleşecek olan Ox, Wilshere ve Podolski bu soruna çare olacaktır.

Özet olarak, Arsenal'in 1-0' maç bağlamasına hiç alışık olmayan Goonerların, rahatsız bir zevk aldıkları bir maçı geride bıraktığımızı söyleyebilirim. Everton, ligin en kötü hücum eden takımlarından birisi de olsa, 90 dakika boyunca disiplinli bir savunma yapan bir Arsenal izlemek bünyeye iyi geldi. Eğer dün Ramsey biraz daha dikkatli olsa, maç 3-4'e de gidebilirdi ya da hakem Everton'ın golünü verse, berabere bitebilirdi. Arsenalli oyuncular aldıkları bu kritik galibeyle gurur duyabilirler ancak takım olarak RvP'ye yardımcı olmak zorunda olduklarını da kafalarında bir yere not etsinler.

Son olarak, yakınınızda Tottenham taraftarı olan birileri varsa, bir zahmet gidip kendisine "Mind the f*cking gap!" deyiverin. Ben yaptım, çok zevk aldım. Tavsiye ederim.

Doksan Artı Arsenal

noreply@blogger.com (bigboned) — Tue, 13 Mar 2012 12:30:00 +0000

Sunderland, Tottenham, Liverpool ve Newcastle galibiyetleri, 4 maç üstüste 1-0 geri düştükten sonra galip gelen ilk Premier Lig takımı yaptı Arsenal'i. Bu maçların 3 tanesi de 90+'da kazanıldı. Bunlar, daha çok Man Utd'a aitmiş gibi duran istatistikler aslında. Bu performansı olumlu görmek isterseniz, takımın geçmişteki gibi gol yiyince dağılan hüviyetinden sıyrıldığını söyleyebilirsiniz. Yok bardağın boş tarafında bakacağım diyorsanız, Arsenal'i iyi oynadığı maçlarda bile kolay goller yemesini eleştirebilirsiniz. Aslında durumun tam açıklaması her iki söylemin birleşiminden oluşuyor. Evet, Arsenal hala kolay goller yeme alışkanlığından kurtulamadı ancak en azından bu gollerin oyun düzenini dağıtmasına izin vermemeyi beceriyor.

Newcastle maçı, Arsenal'in ilk 4'teki yeri açısından oldukça kritikti. Ligde son 4 maçta alınan 12 puanın ardından, takımda bir rehavetin ortaya çıkması olasıydı ve Arsenal bu tip maçlarda kaybettiği puanlarla ün yapmış bir takımdı. Dünkü maçın başlangıcı da bu korkuları doğrular nitelikteydi. Her ne kadar daha 2. dakikada golle burun buruna gelmiş olsa da, ilk yarıının tamamında ağır oynayan bir Arsenal vardı sahada. Arsenal, orta sahada kaptırdığı bir topun faturasını ağır ödeyerek geri düştü. Neyse ki, RvP, ayağına gelen 2. net pozisyonu affetmeyerek Newcastle'ın skor avantajını elinde tutarak Arsenal'i paniğe sürüklemesine engel oldu. İlk yarıda üretilen pozisyonların tamamı Walcott'un ayağından geldi ve takım sol tarafı neredeyse hiç kullanmadı. Hani Ox'a kötü oynadı da diyemiyorum çünkü adama hiç top gelmedi. Wenger, aynı Milan maçında olduğu gibi rakibin sol bekini gözüne kestirip tüm hücumları oraya doğru yönlendirmiş gibiydi. Nitekim, Walcott, Santon'u çok zorladı ve Newcastle ikinci yarıya sol bek değişikliği yaparak çıkmak zorunda kaldı.

İkinci yarı, orta sahada çok daha iyi top yapan ve her iki kanadı da kullanan bir Arsenal vardı. Walcott istekli oyununa ve Arsenal'in en tehlikeli adamı olmaya bu yarıda da devam etti. Arsenal RvP ve Ox ile gole yaklaştı ancak zannedersem maçın en net pozisyonu Rosicky'nin, kale sahası içerisinden taça attığı toptu. Kendisinin eski formuna kavuşmanın sinyallerini verdiğini ve iyi performansıyla formayı Ramsey'in elinden hakederek aldığını biliyoruz ancak Rosicky'nin acilen bitiriciliği üzerine çalışması gerekiyor. Hücuma yönelik bir orta saha oyuncusu için senede 1-2 gollük performanslar pek de yeterli değil. Rosicky'nin oynadığı bölge itibariyle skora daha çok katkı yapması şart. Katkı demişken, dün oyunda kaldığı süre içerisinde yine bütün topları rakibe teslim etmeyi başaran Gervinho'nun gidişatını endişeyle takip ettiğimi söylemeliyim.

Biraz klişe bir deyiş olabilir ancak dünkü maçta Arsenal için tek önemli olan 3 puanın alınmasıydı. Son 5 lig maçından çıkarılan 15 puan, Arsenal ile Tottenham arasındaki farkı 1 puana kadar eritmiş oldu. Hatta bu noktadan sonra, momentumu arkasına alan Arsenal'in ligi 3. bitirmek için avantajlı olduğunu bile söyleyebiliriz. Yeter ki, ligin sonuna kadar başka önemli sakatlık yaşamasın.

Olayazdı

noreply@blogger.com (bigboned) — Wed, 07 Mar 2012 07:06:00 +0000

Arsenal taraftarlık sözleşmesinin ilk maddesi şöyle der:

“Bir Arsenal taraftarı, şartlar ne olursa olsun ümitlenmemelidir. Ümitlenmelerden kaynaklanan hayal kırıklıklarından kulübümüz sorumlu değildir.”

Geçtiğimiz 2 hafta boyunca, Arsenal taraftarlarının büyük bölümü, bir Gooner olmanın ilk şartını unutmuş gibiydi. Tottenham’a 5 atan ve gidip Anfield’tan 3 puan alan Arsenal, en kötümser taraftarlarına bile “Acaba?” dedirtmeyi başarmıştı. Dünkü maç, ümitlenen taraftarı haklı çıkarmaya çok yaklaştı ama sonunda kazanan yine karamsar taraftar oldu.

Dün de belirttiğim üzere, dün akşam Arsenal’in maça biraz farklı bir dizilişle çıkmasını bekliyordum. Orta sahadaki personel eksikliğinin, Wenger’i çok sevdiği 4-3-3’ünden vazgeçmeye itmesi olasıydı ancak o, takımın şeklini değiştirmek yerine, Ox’u orta sahaya monte ederek klasik dizilişini koruma yoluna gitti. Ox’un göbekteki rolünü hiç yadırgamaması sayesinde de bu tercih özellikle ilk yarıda doğru bir hamleymiş gibi göründü. Milan cephesinde, Allegri de takımın normal dizilişini koruyup sahaya 2 forvetle çıkıyor ve 4-0’ı koruma yoluna gitmektense gol bulmayı tercih ettiğinin sinyalini veriyordu. Gerçi sahaya gol aramak için bir takım çıkarmış olsa da, futbolcuları maça 4-0’ın rahatlığıyla çıkmış gibiydiler. Nitekim, Milan ilk 45 dakika boyunca ne savunma yapabildi, ne hücum edebildi. “Biz bu skoru rahat rahat savunuruz” diye düşünen oyuncularla, “Gol atalım” diye düşünen hocanın çelişmesinin bedelini az daha pahalıya ödüyorlardı.

Arsenal maça çok iyi pres yaparak başladı. Defans hattının yüksek çizgide ofsayt taktiğiyle oynadığı ilk 45 dakikada, bu presin varlığı Arsenal takım savunması için hayati önem taşıyordu. Kendi sahasında iyi pas yapan Milan’ın, forvetlerine top ulaştırmasını yaptığı pres ile engelleyen Arsenal, topu göbekte Rosicky ve Ox, ileride ise RvP ve Walcott ile iyi kullandı. Orta sahada Prince’in enerjisinden zaten yoksun olan Milan’da, Van Bommel de erken sarı kart görünce, ilk yarıda bu bölgede bariz bir Arsenal üstünlüğü oluştu. Wenger’i, ilk maçta Milan beklerini hiç zorlamayan oyun anlayışı yüzünden eleştirmiştim. Dün akşam takım doğruyu bularak, hücumlarını iki Milan bekinin üzerine doğru yönlendirdi. İlk defa bir Şampiyonlar Ligi maçına çıkan Mesbah, Arsenal hücumcuları tarafından özellikle hedef alındı ve Arsenal’in 3 golünün 2’si onun savunduğu kanattan geldi. Bu noktada, eğer Arsenal’in sol kanadı da işlemiş olsaydı, sonuç çok daha farklı olabilirdi. Maalesef Gervinho, Arsenal açısından maçın en kötü adamıydı ve onun kafasını öne eğip rakibin içinden geçmeye dayalı oyunu, Milan savunması karşısında hiçbir şey üretmedi. Maalesef kenarda başka bir alternatif olmadığı için de bütün maç sahada kalmak zorunda kaldı. Bana göre kendisi 2. bir Arshavin vakası olma yolunda ilerliyor. Umuyorum yanılıyorumdur ancak Ox gibi bir adam varken, kendisinin önümüzdeki seneden itibaren forma bulması bile zor görünüyor.

Her iki hoca da, ikinci yarıya aynı kadrolarla çıkmış olsalar da, sahaya yansıyan tablo ilk yarıdan çok farklıydı. Yoğun presten dolayı çok yorulan Arsenal orta sahası ayağını gazdan çekmek zorunda kaldı. Özellikle 60 metrede bir ileri bir geri oynayan Ox, dakika 60’a gelindiğinde resmen tükendi. Walcott kendisini zorlamaya başladı ki zaten oyunu sakatlanarak terketti. 90 dakika ayakta kalan tek Arsenal oyuncusu Song oldu. Dün sahada her şeyi yapmaya çalışan Song’un çabasını takdir etmemek mümkün değil. Arsenal’in yorularak çıktığı ikinci yarıya, Milanlı oyuncular da kafalarını temizleyerek çıkmışlardı. 3-0’lık skordan ve Allegri’nin soyunma odasında büyük ihtimal attığı fırçadan sonra, hiçbirisinin kafasında “Skoru koruyalım” gibi bir düşünce kalmamıştı. Milan, ikinci yarının başlamasıyla beraber iyi top yapmaya başladı ve orta sahanın kontrolünü kısa sürede eline aldı. Bun rağmen, ikinci yarının ilk net pozisyonu Arsenal’in eline geçti. Eğer RvP denediği anlamsız aşırtma yerine, Abbiati’den seken topa yaradana sığınıp vursaydı, maç 4’e gelecekti ve belki de bu gol, Arsenal’e maçı bitirmek için ihtiyacı olan andrenalin gazını vermiş olacaktı. Ancak RvP bu sezon çok nadir yaptığı bir şeyi yaparak golü kaçırdı ve o noktadan sonra Arsenal bir daha Milan kalesine uğrayamadı. Wenger, Milan’ın orta sahayı domine etmesini ve kendi oyuncularının buna çaresiz kalışını izlemek zorunda kaldı çünkü kenarda oyuna sokabileceği orta saha oyuncusu kalmamıştı. (Diaby eleştirisi yapayım mı? Hadi yapmayayım.) Ox ve Walcott’un yerine oyuna soktuğu Chamakh ve Park, Arsenal’in orta saha ve hücum arasındaki bağlantısını tamamen kesmekten başka hiçbir işe yaramadı. Bu noktada kendisine tek eleştirim, bir ara oyuna girmek için soyunurken gördüğümüz Oğuzhan Özyakup’tan vazgeçtiği için olacak. Hiçbir işe yaramadığını bildiğimiz Park yerine, sürpriz paket Özyakup’u oyuna almak, bu maçta alınan risklere yakışır bir değişiklik olurdu. 4 tane forveti sahaya sokmakla daha iyi hücum takımı olunmadığını dünyada en iyi bilen adamlardan biri olan Wenger’in, bu noktadaki tercihi, dün akşam yaptığı belki de tek yanlıştı. Oyunun son bölümüde Arsenal 4-2-4’e dönüp göbekte sadece Song ve Rosicky ile kalınca, Milan bu alanı tamamen eline geçirdi ve maçı da rahatlıkla bağlamış oldu.

Eğer maç öncesi Arsenal taraftarlık sözleşmesine sadık kalıp umutlanmamış olanlarınız varsa, ilk yarının sonunda kesin yeminlerini bozmuşlardır. Ben, 3-0’a rağmen tamamen umutlanamadım çünkü nedense Milan’ın gol bulacağına inanıyordum. Eğer maç 0-0 filan bitseydi belki bu kadar hayal kırıklığına uğramayacaktık. Şartlar ne olursa olsun, dünkü sonuç için oyuncuları kutlamak gerekir. Arsenal mucizeye çok yaklaşmış olsa da, eşleşmenin 180 dakikasının 135’inde çok daha iyi oynayan taraf olan Milan’ın turu haketmediğini söylemek de haksızlık olur. Umuyorum, dün maç sonunda resmen bitik gözüken Arsenalli oyuncular Newcastle maçına kadar tekrar kendilerine gelirler. Çünkü, bundan sonraki tüm maçlarda adam gibi oynayıp avantajlı durumda oldukları 4.'lük yarışını kazanmayı taraftarlarına borçlular.

Çok Zor Be

noreply@blogger.com (bigboned) — Tue, 06 Mar 2012 07:31:00 +0000

Arsenal, bu akşam, 4-0'ın rövanşında Emirates'de Milan'ı ağırlıyor. Şampiyonlar Ligi'nin tarihinde henüz böyle bir skordan geri takım yok ve Arsenal'in ilk maçta oynadığı oyun, takımın bunu başarabileceğine dair hiçbir umut vermedi. Ancak Tottenham ve Liverpool karşısında alınan galibiyetler, herkesi ister istemez "Acaba olur mu?" diye düşünmeye sürükledi. Oldukça karamsar bir Arsenal izleyicisi olan bendenize 2 hafta önce sorsanız, rövanş maçını izlemeye bile tenezzül etmeyeceğimi söylerdim ama bugün farklı düşünüyorum. Bu akşamki maçtan çok ümitli olmasam da, Arsenal'in farklı bir diziliş ve mantalite ile sahaya çıkmasını izlemek için televizyon karşısında olacağım.

Aslında Milan maçına iyimser ya da kötümser bakmak için aradığınız tüm sebepleri Tottenham maçında bulabilirsiniz. Arsenal'in o maçta oynadığı hücum futboluna, attığı 5 gole bakarak bu akşam için ümitlenmeniz de mümkün olabilir. O kadar iyi oynarken bile yediği 2 basit gole bakıp kararsarlığa kapılsanız, yine haklısınız. Zaten Arsene de maçla ilgili yaptığı açıklamada "Kaybedecek bir şeyimiz yok. Gerekirse sahaya 6 forvetle çıkarız. Bizim için asıl test, gol ararken defansı sağlam tutabilmeyi başarmak olacak çünkü Milan'ın çok tehlikeli hücumcuları var" diyerek savunmanın önemine dikkat çekti. Bu noktada Wenger, keşke ilk maçtan önce de benzer bir kafa yapısında olsaydı da sahaya savunmada ne yaptığı konusunda hiçbir fikri olmayan bir takım çıkarmasaydı diye içimden geçirmeden edemiyorum.

Bu akşamki maçı ilginç yapan bir başka faktör de, uzun süre sonra farklı bir dizilişle sahaya çıkacak bir Arsenal izleyecek olmamız. Bu değişiklik, atılması gereken gollerden daha çok takımın orta sahasında yaşanan sakatlıkların sonucu. Ramsey, Arteta, Benayoun, Coquelin, Frimpong, Wilshere ve Diaby'nin tamamının sakat olması, takımın orta saha kaynaklarını resmen kurutmuş durumda. Bu durumda Wenger'in sahaya, göbeğinde Song ve Rosicky'nin oynadığı 4-4-1-1 gibi bir diziliş ile çıkıp Gervinho-Ox ikilisinden birini forvet arkası oynatması beklenebilir. Bana göre, Milan'ın kapalı savunması karşısında zorlanacağı kesin olan Walcott'un RvP'ye yakın oynadığı bir diziliş daha mantıklı olabilir ki, bu da adam eksiltme yetenekleri daha üstün olan Ox ve Gervinho'nun iki kanatta kullanması anlamına gelir. Bir başka diziliş senaryosu da Chamakh ve RvP'li bir 4-4-2 olabilir ancak Chamakh'ın form durumu göz önüne alındığında bu biraz daha düşük bir ihtimal gibi duruyor.

Bana göre maçın Arsenal açısından gelişiminde dizilişten daha önemli olan, takımın ilk maçta olduğu gibi rakibin en güçlü olduğu yere, yani göbeğe sıkışıp kalmayacak bir taktikle sahaya çıkması. Milan'ın yumuşak karnı olan kanat savunmasını darmadağın edecek oyuncular Arsenal'in kadrosunda var ve bu potansiyelden faydalanacak bir oyun anlayışını sahaya sürmek Wenger'in bu akşam üzerine düşen en önemli görev olacak. Arsenal'in, Tottenham maçındaki yardımlaşmalı ve çok adamlı hücumunu bu akşam bir seviye daha yükseltmesi gerekiyor çünkü Milan, Tottenham'a göre çok daha iyi savunma yapan bir takım. Kanatları kullanmak Arsenal için hücumda belirleyici iken, savunmada da, Milan'ın uzun toplarının İbrahimoviç'e ulaşmasını engellemek kritik bir hal alacak alacak. Bunun yapılabilmesi için öncelikle Song'un bir DM olduğunu bir maçlığına hatırlaması gerekiyor, ki ilk maçta olduğu gibi, Arsenal stoperleri sürekli olarak Milan hücumcularıyla birebir kalmasın. Ibrahimoviç'in istediği gibi hareket etmesine izin veren bir Arsenal, kalesinde gol veya goller görmeye Milan'da kaldığı yerden devam edecektir. Savunması iyi oynasa bile, Arsenal'in bu maçtan gol yemeden ayrılması için Szczesny'nin de 3-4 insanüstü kurtartışlık katkısına ihtiyacı olabilir.

Wenger ilk maçtan sonra Arsenal'in tur atlama şansını %5 olarak belirlemişti. Bana göre, bu oran bile bayağı bir cömert. Arsenal'in, Milan'a 4 gol atacak hücum potansiyeli belki var ancak maçı gol yemeden nasıl tamamlarlar orasını pek bilmiyorum. Bu akşam sadece formasyon değiştirmiş Arsenal'in neler yaptığını görmek için televizyon karşısında olacağım. Bundan daha fazlasını ummanın acemice olduğunu bilecek kadar da uzun süredir Arsenal takip ediyorum. Tavsiyem, son 2 galibiyetten sonra yeşeren umutlarınızı şimdiden budamaya başlamanız.

Hızlı Yaşa, Genç Öl

noreply@blogger.com (bigboned) — Mon, 05 Mar 2012 08:47:00 +0000

Abramoviç’in tetik parmağı yine dayanamadı. Chelsea’nin ihtiyacı olan değişim projesinin başına Rus iş adamının kendisi tarafından, Porto’ya 13.3 milyon pound tazminat ödenerek getirilen Andre Villas Boas, sadece 8 ay ve 40 maç dayanabildi. Kendisinin, 4 senelik yıllığı £4.5m olan bir kontratı da olduğunu düşünürseniz, AVB’nin Chelsea’ye toplam maliyeti £31.3m’u buluyor ve bu da haftalık neredeyse 1 milyon pounda denk geliyor. Bu hesaba, AVB’yi göreve getirmek için kovulan Ancelotti’ye ödenen £28m’yi de eklerseniz, ortaya astronomik bir maliyet çıkıyor. Ha bir de, AVB’nin oyunculara harcadığı £82m var, ama ona artık hiç girmeyelim isterseniz.

Kısa bir süre önce Villas Boas’ın Chelsea’deki durumuyla ilgili bir yazı yazdığım için bugün tekrar detaya girmek istemiyorum. Chelsea’deki dönemine bakıp kendisi hakkında bir takım yargılara ulaşmak biraz fazla acımasız olur. Çünkü, AVB, son 8 ayda, saha içerisinden daha çok saha dışındaki entrikalarla uğraşmak zorunda kaldı. Chelsea’nin, şımartılmış, yüz verilmiş ve yaşlanmış lejyonerleri, “değişim” lafını duydukları anda kazan kaldırdılar ve Abramoviç de onlara uydu. Bana göre, Villas Boas, son ana kadar Abramoviç’in değişim projesinin ve kendisinin arkasında duracağına inanıyordu. Ancak, Rus iş adamı bu tip uzun vadeli planlar için biraz fazla zengin olduğunu tekrar kanıtladı.

Villas Boas’ın hikayesi daha başından ölü doğmuştu aslında. Kendisi gibi genç ve tecrübesiz bir hocanın, Chelsea gibi bir kurtlar sofrasına çok erken oturması, herkes açısından riskli bir durumdu ve oynanan kumar maalesef sonuç vermedi. AVB’nin tecrübesizliği, özellikle ego yönetimi ve politika konularında ortaya çıktı. Kendisi, takımdaki veteranları istemediğini biraz erken ve biraz fazla yüksek sesle ifade etti. En az sezon sonuna kadar ihtiyacı olan bu bir grup oyuncuya, köprüyü geçene kadar “dayı” deseydi; başına bu işler gelmeyebilirdi. AVB’nin politik olamayışı, sadece oyuncularla olan ilişkilerde değil, genel olarak tüm medya ilişkilerinde, kendisinin elini zayıflattı. Mesela, daha geçen hafta yaptığı basın toplantısında “Man City ile aramızda kalite uçurumu var” gibisinden bir laf etti AVB. Bu takımın sahibinin, 1 milyar pound para harcadıktan sonra en son duymak istediği şey bu tip bir karşılaştırmaydı. Eğer, Chelsea, City’nin arkasında ligde 2. sırada olsaydı belki bu açıklama anlaşılır bir hal alabilirdi. Ancak, Chelsea’nin, kadro kalitesizliği yüzünden, ligde 5. olduğunu söylemek biraz abes olur. Ortada belli ki, başka bir sorun vardı ve AVB bu sorunları çözmek yerine, “Ben haklıyım, Abramoviç de benim arkamda.” diyerek kırıp dökmeyi tercih etti.

Öyle ya da böyle, bu ilişkinin yürümeyeceğinin pek çok kişi farkındaydı ve dün gelen kovulma haberi pek de sürpriz olmadı. Bugün, AVB unutuldu da, Chelsea'nin yeni hocasının kim olacağının spekülasyonunu yapılıyor bile. İsmi ilk geçen isim şu an boşta olan Benitez. Ancak, Chelsea'nin sezon sonu İspanya'dan ayrılma ihtimali olan Mourinho ve Guardiola ikilisi ile de ilgilendiği biliniyor. Bu ihtimalin daha kuvvetli olduğuna inananlar ve takımın sezon sonuna kadar Di Matteo-Zola ikilisi tarafından çalıştırılacağını iddia edenler de var. Süpriz isim ise Capello. Benim tahminim, Mourinho'dan yana. Sezon sonuna kadar bir şekilde gidilip, geçen hafta Londra'da ev bakan Portekizliyi takımın başına getirmek Chelsea için en hayırlısı olacaktır. Guardiola'nın, Abramoviç ile çalışabileceğini sanmıyorum; Benitez'i ise taraftar zor kabul eder gibi. Bu arada, AVB'nin ismi de Inter ile anılıyor. Birisinin, Mourinho'nun yolunun yol olmadığını kendisine hatırlatması gerek.

Sahanın İki Ucu

noreply@blogger.com (bigboned) — Sun, 04 Mar 2012 02:00:00 +0000

Kim derdi ki, gün gelecek, Arsenal kalecisi sayesinde maç kazanacak? Dünkü maçın benzerlerini geçmişte çok izledik. United kötü oynadı Van Der Sar devleşti, City kötü oynadı Hart devleşti, Liverpool kötü oynadı Reina devleşti. Bunun Arsenal versiyonunu görmeyeli bir 8 sene kadar oldu. Wenger sağolsun, bizi yıllarca Almunia, Fabianski gibi adamlara mahkum etti. Gerçi bugün Szczesny'e bir şey olsa, kaleye yine bu iki dallamadan biri geçecek. Neyse, şom ağzımı kapatayım şimdilik.

Her iki takım da maça benzer dizilişlerle çıktı. Wenger, geçen haftaki takımı aynen koruyup, Benayoun'u, Gervinho ve Ox'un önünde tercih etti ve İsrailli oyuncuyu, aynı geçen hafta olduğu gibi, sol açıktan daha ziyade ortaya daha yakın oynattı. Bu da Arsenal'in oyunu açmak için tek şansının yine Walcott olduğu anlamına geliyordu. Aynı Wenger gibi Dalglish de tercihini asimetrik bir dizilişten yana kullandı. Kuyt, sağda değil forvet arkasındaydı ve Liverpool'un tek açık oyuncusu soldaki Downing idi.

Wenger'in, göbeği kalabalık tutma planı, geçen hafta Tottenham karşısında tıkır tıkır işledi çünkü Sp*rs, bu bölgeyi sadece Parker ile savunuyordu. Oysa dün akşam Liverpool, 3 pres yapan orta saha oyuncusuyla göbeği tuttu ve hatta Kuyt'un yardımlarıyla bu sayı zaman zaman 4'e yükseldi. Spearing, Henderson ve Adam'ın yoğun presi, Benayoun ve Rosicky ikilisini sahadan tamamen sildi. Özellikle Benayoun'un tek bir olumlu hareketini hatırlamıyorum. Wenger'in Tottenham maçında tutan taktiğinin, dün akşam tutmayacağını farkedip, oyuna müdahele etmesi gerekiyordu. Ancak o her zamanki gibi izlemeyi tercih etti.

Dalglish'in Liverpool'u, bu sezon orta sahayı kalabalık tuttuğu bütün maçlarda hücum kısırlığı çekti. Ancak Arsenal'in bir türlü yerleşmeyen takım savunması sağ olsun, dün akşam Liverpool hücümu, özellikle ilk yarıda Barcelona gibi işledi. Kuyt, Suarez ve Downing'in yaptığı verkaçlar, Arsenal'i geride bayağı terletti ve bunların birinde kaleciyle karşı karşıya kalan Suarez, aynı geçen hafta Bale'in yaptığı gibi, kendisini yere bıraktı ve aynı geçen hafta Dean'in yaptığı gibi, Dowd da penaltı noktasını gösterdi. Bana göre dün de Szczesny'nin kart görmesi gerekiyordu ancak geçen hafta olduğu gibi, verdiği karardan emin olmayan hakem, bu cesareti gösteremedi. Eğer hakemler her hafta böyle rezil penaltılar çalacaksa, bari her maç Arsenal 1-0 geriden başlasın da, takımı ona göre hazırlayalım. Bu arada penaltı pozisyonu hariç, Suarez'in en az 5 kere daha kendini yere attığını ve bunların her birinde hiç üşenmeden sakatlanmış gibi yerlerde süründüğünü de söylemeden edemeyeceğim. Yaptığı hareketlerle, kısa sürede bütün İngiltere'nin nefretini kazanmayı başaran bu adama, Dalglish'in bir dur demesi gerekiyor. Çünkü yakışmıyor. 120 yıllık Liverpool'a bu rezillik hiç yakışmıyor.

İlk yarı maçın 5-0'e gitmesini Szczesny tek başına engelledi. Özellikle penaltı ve sonrasındaki şutu durduruşu insanüstüydü. Koscielny, Henderson'un ortasını Arsenal ağlarına gönderdiğinde, onun bütün bu emeklerinin boşa gideceğini düşünmedim değil. Koscielny, maçın başında kaçırdığı bir topla Suarez'e hediye edemediği golü, 10 dakika sonra kendisi atma yoluna gitti. Hani, yakın mesafeden sert yapılan ortaların sekerek gol olmasını anlarım da, 20 metreden yapılan kavisli ortayı kornere atamamayı pek anlayamıyorum. Bu tip defans hataları, Arsenal'in zaten zor olan işini, daha da zorlaştırmaktan başka hiçbir şeye yaramıyor. Liverpool'un zaten çok üstün oynadığı ilk yarıda, böyle bir hediyeyi de aldıktan sonra maçı koparması gerekiyordu. Ancak onlar Szczesny'i aşamazken, Arsenal de, daha ilk pozisyonunda golü buluyordu. Hatta ortada pozisyon bile yoktu; Arsenal, Sagna'nın taç çizgisine yakın bir yerden doldurduğu topla golü buluverdi. Her ne kadar orta isabetli olsa da, Van Persie'yi tamamen kaybeden Liverpool stoperlerinin golde katkısı büyüktü.

İkinci yarı, her iki hoca da radikal taktiksel değişikliklere gitmedi. Arsenal, hala daha kötü oynayan taraf olsa da, biraz daha derli topluydu ve orta sahada daha iyi top yapıyordu. Bu pas trafiği, Arsenal adına çok fazla bir şey üretmedi ancak en azından Liverpool'un hücum momentumunu kesmiş oldu. Bu noktada kayda değer gelişme, Diaby'nin uzun bir süre sonra tekrar sahaya çıkıp, sadece yarım saat oynabilmesiydi. Wenger'in 60'da oyuna aldığı Diaby'i 90'da çıkarmasının sebebinin, yine bir sakatlık olduğunu tahmin ediyorum. Her sezon yarım saat ile 45 dakika arası forma giyen Diaby'e bu sezon yaptığı katkılardan dolayı teşekkürü de borç biliyorum. Kendisine senede 3,5 milyon pound para sayan Wenger'e de tekrar sevgilerimi yolluyorum.

Liverpool, dün akşam Arsenal'e karşı bütün istatistiklerde üstündü. Daha fazla topla oynayan, daha fazla pas yapan taraf hep Liverpool'du ki, kornerlerde 12-0 gibi bir üstünlükleri vardı. Ancak kaleyi bulan şutlara Arsenal'in 7-4 üstünlüğü vardı ve maçı da Arsenal, süper forveti RvP'nin yardımıyla kazanmış oldu. Bana göre, dün akşam, ilk yarıda sezonun en iyi hücum eden Liverpool'unu izledik ama sonuç yine hüsran oldu. Suarez, penatlı yaptırmış ve gole de birkaç kere yaklaşmış olsa da, 8 top kaybıyla oynadı ve ikinci yarıda orta sahayla olan bağlantısı tamamen koptu. Arsenal ise, RvP'ye iki isabetli top yolladı ve iki gol buldu. Bu noktada Song'un attığı paslardan bahsetmezsem olmaz sanırım. Kamerunlu şu anda, derinlemesine atılan top sayısında ligin en tepesinde bulunuyor ve bu sezon istikrarlı olarak öldürücü paslar atmaya devam ediyor. Dünkü 2. gol, RvP'nin Everton'a attığı golün karbon kopyasıydı. Song'un bu paslarının Arsenal için çok önemli olduğunu biliyorum. Ancak kendisinin bu kadar maceracı oyun oynamasının defansif sonuçları zaman zaman ağır olabiliyor. Dün yine Arsenal stoperleri, zaman zaman önlerinde hiçbir koruma olmadan oynayıp zorlandılar. Aynı şekilde Arsenal'in bekleri de ileri çıktıklarında, geride DM tarafından doldurulması gereken boşluklar bırakıyorlar. Song'un ofansif yeteneklerine bir diyeceğim yok ancak bu takımın DM'i hala kendisi. Wenger'in son 1,5 senedir devam eden bu ikileme bir an önce bir çare bulması gerekiyor. Çünkü Song her maç biraz daha fazla Songinho gibi oynuyor.

Dün Arsenal, Şampiyonlar Ligi yolunda çok büyük bir adım atmış oldu. Takım, her ne kadar toparlanmış gibi gözükse de, dün kazanılan maçta bile defansif problemler apaçık ortadaydı. Eğer, maçın sonucu farklı olsaydı, bugün daha ağır bir yazı yazabilirdim. Ancak 3 puanın bir şekilde alındığı bir maçtan sonra, olumsuzluklara fazla girmek istemiyorum. Biz United'ı yıllar yılı bu tip galibiyetleri alırken izledik ve Arsenal'in iyi oynamadığı maçtan kaleci ve forvetinin performansıyla galip gelmiş olması bana farklı bir mutluluk verdi. Umuyorum Wenger, RvP gibi "world class" oyuncuların tek başlarına fark yaratabildiklerini anlamıştır da bu yaz transferde hedeflerini buna göre belirler.

Şakası Bile Kötüydü; Gerçek Oldu

noreply@blogger.com (bigboned) — Mon, 27 Feb 2012 13:14:00 +0000

Konu Türk futbolu olduğu zaman, fazla büyük konuşmamak gerekiyor. Bundan 6 ay önce Süper Lig'in öldüğünü yazmıştım, biraz erken davranmışım. Futbolumuzun üzerindeki akbabalar maktülün cesedini de rahat bırakmadılar. Türk futbolunu gömdükleri mezardan çıkarıp, nekrofili ilişkiye girip bugün tekrar defnettiler.

Türkiye'de olan bitene kafası basmadığı için ülkeyi terketmiş, memlekete tam 14400 km uzakta yaşayan birisi olarak hala neden bu tip işlere şaşırıyorum, bilmiyorum. Aklımı başıma almamla, Türkiye'den ümidini kesmem arasında 3 dakika geçmiş olduğunu tahmin etmeme rağmen, sanırım hala içimde bir yerlerde, memleketin adam olacağına dair bir "umut" taşıyorum. Kendim için bir şey istiyorsam namerdim. Türkiye'ye dönmeyi düşünmüyorum, Türk futbolunu izlemeyi çoktan bıraktım artık Arsenal ismi bana Galatasaray isminden daha çok heyecan verir hale geldi. Memleketten tek beklentim, sınırları içerisinde bıraktığım 3-5 bireyi, insan gibi yaşatması. Ama onu da bize çok görüyorlar anasını satayım. Biz futbol bloğu olduğumuz için memleketin diğer meselelerini şimdilik bir yana bırakalım ve futbola bakalım.

Biz, türk futbolunun hasta olduğunu, bir takım karanlık adamların, bir takım dolaplar döndürdüğünü, üç büyüklerin saha içerisinde olduğu kadar saha dışarısında da ter döktüğünü ve boyutlarını bilmesek de şikenin, teşviğin, hilenin gırla gittiğinin farkındaydık. Hani zayıf ve yaşlı bir bünyenin, hasta olduğunu bilmesi gibi, biz de hasta olduğumuzun farkındaydık çünkü bütün semptomlar ortadaydı. Bu son 6 ayda yaşananlar, yaşlı ve zayıf bir hastaya kanser olduğunun yüzüne vurulması gibi bir etki yarattı bizde. Her şey ortaya döküldü, semptomlarla yaşamayı öğrenmiş biz, teşhis açıklandığında resmen depresyona girdik. Belki semptomlar bizi öldürmeyecekti ama teşhisi öğrendikten sonra kahrımızdan öleceğiz. Bize, semptomlara katlanarak kabus gibi bir yaşamayı bile çok gördüler.

Sanırım bugün geldiğimiz noktada, Mehmet Ali Aydınlar'a bir özür borçluyum. Kendisini, Türk futbolunun başına gelmiş en kötü yönetici olarak tanımlamakta biraz erken davranmışım. Kendisi meğersem veremmiş, asıl kanser şimdi başlıyormuş.

Yıldırım Demirören'i kanser olarak tanımlayışımın, kendisinin Beşiktaşlı olmasıyla hiçbir alakası yok. Hatta ben kendisinin Beşiktaşlı olduğundan bile emin değilim. Demirören'in, Beşiktaş'a verdiği maddi ve manevi zararı düşünürseniz, kendisinin Bursasporlu olduğu sonucuna ulaşmanız daha mantıklı olur. Eğer ismi Süleyman Seba olsaydı, bir Beşiktaş başkanının federasyonun başına geçmesinden mutluluk duyardım. Ama camiasının bile kendisinden tiksindiği bir adam, Türk futbolunu tarihinin en kaotik döneminde yönetmek için göreve layık görülüyorsa, o zaman diyecek fazla bir şey bulamıyorum.

Beşiktaşlılar, genelde, durumdan memnun gibi. Zannedersem çoğunda bir "Şimdi onlar düşünsün" ruh hali var. Ama başlarına yıllardır bela olmuş bir adamın, daha da güçlenmesinin iyi bir şey olduğunu zannediyorlarsa yanılıyorlar. Bir kere, Demiören mükemmel bir federasyon başkanı bile olsa, Beşiktaş lehine çalınan her penaltıdan sonra memleketin hep bir ağızdan "Demirören yaptırdı" türküsü söylemesini dinlemek zorunda kalacaklar. Üstüne üstlük Demirören, gölge başkan olarak kulübün iç işlerine karışmak için bütün gücünü kullanacak ve gerekirse yeni yönetimi tehdit edecek. Beşiktaş aleyhine çalınan penaltılarda da, bu sefer Beşiktaşlılar "Acaba Demirören mi yaptırıyor?" diye paranoyaya bağlayacaklar. Eğer siyah beyazlı camia, yıllardır kulüpleriyle oyuncak gibi oynayan adamın, bir anda Beşiktaş'tan elini ayağını çekeceğini sanıyorsa, kendileri için üzgünüm. Hele ki ortada dönen bir 100 milyon varsa, bu adam o kulübün yakasını bırakmaz.

Bu 100 milyon meselesini de anlamış değilim. Demirören, Beşiktaş'a 100 milyon getirmiş deniyor iyi güzel de, kendisi Beşiktaş için bir ağaç dikmiş mi sorulmuyor. Demirören, o getirdiği 100 milyonun tamamını sokağa kendisi attı. Abuk subuk transferlere, kovduğu bir dolu hocaya harcadığı para kaç 100 milyondur kim bilir. Eğer kulübe bir tesis, bir stat kazandırmış olsa anlayacağım da, haydan getirdiği parayı huya saçtığı için neden Beşiktaş kendisine borçlu oluyor onu anlamıyorum. Neyse, Beşiktaş'ı bir kenara koyalım, federasyon başkanı Demirören'e bakalım.

Bildiğiniz gibi Demirören, "UEFA'ya kafa tutalım, Avrupa'ya gitmesek de olur" türünden açıklamalar yapacak kadar kendini şaşırmış bir arkadaşımız. Ülkenin içerisinde bulunduğu kriz ortamını, Beşiktaş'ı yönettiği gibi yönetecekse, o zaman ayvayı tam yedik bence. Açık söylemek gerekirse, federasyon başkanı olarak kendisinden tek bir beklentim var: "Bu ülkeye men cezası getirme!"

Konu bu kadar basit benim için. Türk futboluna, UEFA'dan ceza gelmesini engelleyecek her türlü çözüme eyvallah demeye hazırım. Hani Demirören gidip UEFA'yı, "ellerine cetvelle vurma" cezasına ikna ederse, ona da razıyım. Fenerbahçe küme düşmüş, puanı silinmiş, ağzına biber sürülmüş, meme uçları sıkıştırılmış ya da makatına kompresörle hava basılmış, inanın hiç umurumda değil. UEFA, çıkacak cezaya "he" diyorsa, ben de "he" diyorum. Zannedersem, bu beklenti üzerinde hepimiz anlaşıyoruz. Kimsenin içinde bulunduğumuz durumdan gerçek bir adaletin çıkması gibi bir beklentisi yok. Bu saatten sonra amacımız hasar limitasyonu (ne demekse).

Bu noktada tek korkum "Avrupa'ya gitmesek de olur" cümlesi. Birileri, bu ihtimalin ne büyük bir yıkım olduğunu Demirören'e anlatmalı. Zannedersem, "3-5 sene kendi ligimizde oynarız, ne olacak?" diye düşünenler var. Böyle bir cezanın birkaç sonucunu yazayım bak bu arkadaşlara.

- Prestij kaybı diyeceğim ki kimsenin pek umrunda olduğunu sanmıyorum.

- Milli Takım'ın en az 2 büyük turnuvayı kaçırması.

- Türk takımlarının Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi'ne gidemeyişi.

- Türk takımlarının UEFA bünyesindeki hiçbir kulüple maç yapamayacak olması.

- Avrupa kupalarından gelen gelirlerin kaybı.

- Türk olmayan bütün sponsorların prestij kaybı kaygısıyla ülkeden kaçması.

- Yerli sponsor gelirlerinin azalması. Ligin marka değerinin resetlenmesi.

- Yayıncı kuruluştan elde edilen gelirlerin Avrupa kısmının tamamen yokolması.

- Süper Lig yayınlarının değerinin yarıya inmesi. Bu gelirlere muhtaç olan onlarca mütevazi kulübü iflasın eşiğine sürüklenmesi.

- Kombine, perakende ve maç günü gelirlerinin kaybı.

- Kaliteli yabancıların tamamının ülkeyi terk etmesi.

- Türk futbolcularına Avrupa kapısının kapanması.

- Türk hakemlerine Avrupa kapısının kapanması.

- Türkiye'nin coefficient puanının resetlenmesi, takımlarımızın Avrupa Kupalarına tekrar katılırken son torbaya mahkum olmaları. Ceza sonrası Şampiyonlar Ligi temsilcimizin 1'e, Avrupa Ligi temsilcimizin 2'ye inmesi ve bu takımların, adı geçen turnuvalara ilk ön eleme turundan ve unseeded olarak başlayacak olmaları.

- Türk Milli Takımı'nın ülke puanının resetlenmesi ve milli takımın San Marino, Andorra gibi takımlarla aynı seviyeye inişi. Avrupa Şampiyonası ve Dünya Kupası elemelerinde hep kazık gruplarda yer alınacak olması.

- Kaybedilen coefficient ve ülke puanlarının etkisiyle, ceza bittikten sonra bile takımlarımızın Avrupa'da başarılı olmakta zorlanması. Türkiye'nin tekrar bulunduğu seviyeye gelebilmesi için belki 15-20 sene ter dökmek zorunda kalacak olması.

Bunlar hiçbir araştırma yapmadan, şu an için aklıma getirebildiğim sonuçlar. Biraz araştırsam, bu liste büyük ihtimal daha da büyür. Sanırım, "Avrupa'ya gitmesek de olur" lafının ne kadar tehlikeli olduğunun ve UEFA'dan gelecek bir men cezasının sonuçlarının çok ağır olacağının hepimiz farkındayız. Umuyorum, yukarıda yazdıklarım, bunun farkına varmayanların biraz olsun gözünü açmıştır. Demirören'in, ne kadar beceriksiz bir yönetici olduğunu bildiğim için kendisinden futbolumuzu ileri götürmesi gibi bir bekletim yok. Yukarıda dediğim gibi, tek beklentim var: "Bu ülkeye men cezası aldırmayın!".

Sorunun Cevabı

noreply@blogger.com (Onursuz Kıl Adam) — Mon, 27 Feb 2012 11:36:00 +0000

Tam 10 ay önce 'Hangi Fatih Terim' diye sormuştum. Şu anda da bu soruya verebileceğim en yakın cevap 'Doğru Olan Fatih Terim' olabilir...

Rijkaard döneminde de gördüğümüz gibi, uzun vadeli projeler yaratmak Türk futbolu için henüz uzak. Keşke dünyanın önde gelen kulüplerini değil de Basel'i örnek alarak adımlar atabilseydik. Bilemiyorum, belki ileride o da olur.

Peki Fatih Terim, klasik olarak bildiğimiz motivasyon ve yönetim gücünün yanında neleri doğru yaptı da Galatasaray, en azından eskiye göre çok daha iyi hale geldi?

1) Fatih Terim, öncelikle eski saplantılarından arındı ve klasik 4-4-2 oynayabilmek için ütopik oyuncular seçmek yerine doğru oyuncuları seçti ve takıma Melo'yu, Selçuk'u, Eboue'yi, Emre'yi ve Elmander'i monte etti ve yine takıntılarını aşarak Kazım'dan doğru zamanda kurtuldu.

2) Rijkaard'ın en büyük hatasına, belki de ipini çeken en büyük hatasına düşmedi. Servet, Gökhan, Sabri, Arda gibi kurumuş oyuncuların yerine (Bir tek Hakan Balta kaldı, onun da yerine iyi bir sol bek bulduğunda fazla düşünmeyecektir diye düşünüyorum) Semih, Emre, Engin gibi başarıyı isteyen ve onun için mücadele edecek oyuncuları takıma yerleştirdi. Hem takımın üzerindeki havayı yeniledi hem de taraftara kontrolün elinde olduğunu gösterdi. Bunun meyvesininin en iyi örneğini de bu sezonki Fenerbahçe maçında gördük. Fenerbahçe maçında saha çıkan oyuncuların yüzde 90'ınının Galatasaray formasıyla ilk Fenerbahçe maçıydı ve yıllanmış Fenerbahçe psikolojisine sahip değillerdi...

3) İkinci dönemindeki gibi dar bir taktik görüşlülüğe bağlı anlamsız yabancı oyuncu transfelerine kalkışmadı. Melo, Elmander, Muslera, Riera gibi takımın eksiklerini en iyi şekilde kapatacak oyuncuları tercih etti.

4) Saha kenarındaki duruşunu eskisine göre sakinleştirdi ve daha ağır, taraftarları ve rakipleri irrite etmeyen bir duruşa sahip oldu.

Peki tüm bunlar, Fatih Terim'in Galatasaray'ın sorunlarına doğru bir çözüm olması için yeterli mi? Şu an için yeterli görünüyor ama bence değil. Çünkü bu yeterliliği kanıtlayacak iki önemli aşama var: Uzun vadede altyapısı işleyen ve Avrupa'da istikrarlı bir çizgi yakalayan bir Galatasaray aşamaları... Eğer Fatih Terim, bu iki aşamada da şu andaki temposunu yakalarsa, soruma en yakın cevabı değil en net cevabı bulmuş olacağım.

Legen..

noreply@blogger.com (bigboned) — Mon, 27 Feb 2012 09:17:00 +0000

Premier Lig bir kez daha takımı için 900 maça çıkan bir oyuncu görür mü bilmiyorum.

Emin olduğum şu ki, çıktığı 900. maçta hala takımı ipten alan adam olacak kadar futbolunu üst düzeyde tutmayı başaran birisi daha çıkmaz.

Giggs, United formasıyla, dün 500. lig maçına ve toplamda 900. maçına çıktı.

Bu 900 maçın %85'ine ilk 11'de başladı.

Kendisinin oynadığı dönemde Man Utd toplam 1348 gol attı ve bunların 306'sında Giggs'in golü veya asisti vardı (162 gol 144 asist). Yani Man Utd'ın attığı gollerin %22.7'sine direk katkı yaptı.

91'den günümüze kadar süren United kariyerinde tam 150 farklı oyuncu gördü.

Kariyeri boyunca 1 hocayla çalıştı.

...dary!

Şaşırdık.. ve Şaşırdılar

noreply@blogger.com (bigboned) — Mon, 27 Feb 2012 06:05:00 +0000

Bu sezon Arsenal için diplerin en derinlerinin ve yükselişlerin en şaşırtıcılarının bir arada olduğu; garip, saçma sapan bir sezon oluyor. United'tan 8 ye, Chelsea'ye 5 at; Milano'da bozguna uğra sonra Tottenham'ı 5'le. Arsene Wenger ve takımı, dünya üzerindeki her takıma 5 gol atacak potansiyele sahip ancak aynı zamanda dünya üzerindeki her takımdan 5 yiyecek defansif problemlere de. Gavurun "roller coaster" diye tabir ettiği bir sezon yaşıyoruz; bir aşağı, bir yukarı, bir aşağı, bir yukarı... Bu iniş çıkışlar aynı maç içerisinde bile oldukça dramatik bir şekilde yön değiştirebiliyor. Misal dünkü maç, Tottenham açısından Redknapp'ın hayal bile edemeyeceği kadar iyi başladı ancak 90 dakikanın sonunda sezon en ağır yenilgisini alarak sahadan ayrıldılar.

Maç klasik bir 4-4-2 vs 4-4-3 karşılaşması olarak başladı. Wenger, klasik dizilişi ile sahaya çıkmış olsa da, sağ ve sol kanatta sürpriz tercihlere imza atmıştı. Aslında ilk bakışta Benayoun ve Walcott tercihleri birbiriyle çelişir gibi gözüktü. Benayoun, pas yeteneği ile geriye yaslanmış bir Tottenham'a karşı etkili olacak bir isim iken; Walcott, Arsenal'in üzerine gelen bir Tottenham karşısında etkili olabilirdi. Nitekim Walcott'un ilk yarı etkili olamayışının ardında, Sp*rs'ün maça daha direkt bir oyunla başlamasının etkisi büyüktü. Redknapp, ilk yarıda Arsenal'e orta sahada üstünlük kurmak yerine, orta sahayı uzun toplarla geçip 2 forvetini Arsenal stoperleriyle birebir bırakma planıyla sahaya çıktı. Redknapp, bu planın Arsenal'i çökertişini Milan karşısında izlemiş olmalı. O gün Ibrahimoviç nasıl Arsenal stoperlerini üzerine çekip, diğer hücumcuların önünü açtıysa, dün de Adebayor aynı görevle sahadaydı. Zaten Tottenham'ın ilk golünü izlerseniz, Koscielny'nin Adebayor'un peşinden gidip Vermaelen'i tek başına bıraktığını ve Vermaelen'in de Walker'ın yaptığı yalancı koşuyu takip ederken Saha'yı bomboş bıraktığını görürsünüz. Defansif adam paylaşımındaki bu problemler, bana göre, Song'un defansif görevlerinin yeterince net belirlenmemiş olmasından kaynaklanıyor. Arsene, hücuma çok adamla çıkmayı seviyor, buna diyecek hiçbir şeyim yok ancak her iki bekin birden hücuma çıktığı bölümlerde, Song'un geride kalıp stoperlere destek vermesi takım savunması açısından hayati önem taşıyor.

Tottenham, maça istediğini alarak başlamış olsa da, sahada istediğini yapan taraf, orta sahadaki sayısal üstünlüğünü iyi kullanan Arsenal oluyordu. Arsenal'in orta sahadaki oyuncu sayısı, Benayoun ve RvP'nin de yaklaşmasıyla zaman zaman 5'e kadar yükselirken, Tottenham aynı bölgeyi sadece Modric ve Parker ile tutmaya çalışıyordu. Arsenal, Tottenham'ın iki golü arasında 3-4 kere gole yaklaştı ve her geçen dakika daha iyi oynamaya başladı. Ancak bu heves ve istek, bir Tottenham kontra atağıyla resmen kursağımıza diziliyordu. Modric, Gibbs ve Vermaelen'in arasına mükemmel bir pas attı, Bale iki Arsenal savunmacısının arasından kolaylıkla geçip, kendini yere bıraktı. Maçın hakemi Mike Dean olunca, buradan çıkacak kararı tahmin etmek zor değildi. Dean, Arsenal maçlarını düzenli olarak katleden ve Arsenal'in yönetiminde çıktığı son 11 maçı kazanamadığı bir hakemdi. Üstelik Dean'in, Arsenal maçlarında verdiği son 46 penaltı kararının tamamını rakiplerin lehine çalınmıştı. Dünkü penaltı da 47.'si oluyordu. Arsenal'e tek bir tane bile vermeden çalınan 47 penaltı... Kendisini tebrik etmek gerek. Dünkü verdiği ucuzlar ucuzu penaltıdan sonra, Dein'in Szczesny'i atması gerekiyordu, çünkü ortada bariz bir gol pozisyonu vardı. Ancak Dean, yediği haltın farkında olduğu için kırmızıyı çıkaracak cesareti gösteremedi. Bir nevi yaptığı hatayı, bir başka hatayla sıvamış oldu. Kendisine ve şaibeyle dolu kariyerine yakışır bir hareket yapmış oldu.

Penaltı pozisyonu, Tottenham'ın maç boyunca yaptığı son olumlu hareket oldu. Normal şartlarda 2-0 geriye düşen Arsenal, panik düğmesine basarak kendi kendini yok eder. Ancak dün akşam Arsenal yediği iki golü haketmediğinin ve Tottenham'a 2'den daha fazla gol atabileceğinin farkındaydı. O yüzden, takım sanki hiçbir şey olmamışçasına, o ana kadar defans hariç iyi işleyen oyun planına geri döndü. Bu sezonun en yüksek temposuna ve paslaşma ritmine ulaşarak, belki de bu sezonun en iyi futbolunu oynadı. Ortaya böyle bir oyun çıkmasında Febregasvari bir futbol sergileyen Rosicky'nin katkısı büyüktü. Takımın her hücumunda katkısı bulunan Çek oyuncu, 2 sene ve 49 maçtır beklediği lig golüne de dün akşam ulaşmış oldu. Arsenal hücumunun işlemesinin bir diğer sebebi, Arsenal hücumunun nihayet birbirine yakın oynamayı hatırlaması oldu. Bu sezonun büyük bölümünde Wenger, beklerden katkı almayan açık oyuncularına top götürerek, onların kişisel becerileriyle gol arıyordu ve Walcott ile Arshavin'in berbat formlarının sebebi de bu kısır anlayıştı. Arsenal pas ve pres yapmadığında, sıradan bir takıma dönüşüyor; geriye yaslanıp kontra atakla gol arayan her takımın dişine göre bir rakip halini alıyordu. Neyse ki Wenger, dün akşam en iyi bildiği şey olan hücumu hatırladı. Arsenal'in stoperleri hariç sahadaki 8 oyuncusu birden neredeyse her hücuma katkıda bulundu ve çok iyi yardımlaşarak pas trafiğini hiç aksatmadı. 2. golden sonra yavaş yavaş orta sahadaki pres yoğunluğunu da arttıran takım, Modric, Bale ve Kranjcar'ın, ileri ikili ile olan bağlantısını tamamen kesti. Açıkta oynayan Walcott ve Benayoun, taç çizgisine yakın pozisyon almak yerine, RvP'ye yaklaşmayı tercih etti ve Arsenal 3 forvetle oynayan bir takım görüntüsü aldı. Eğer Rosicky'nin attığı 3. gole bakarsanız, ceza sahası içerisindeki 4 Tottenham savunmacına karşı 5 Arsenal hücumcusunun olduğunu görürsünüz. Arsenal, bu sezon bu tip bir golü sadece Blackburn maçında atmıştı. Dün akşamın en önemli olayı, Arsenal'in pres, tempo gibi kavramları ve hücum etmeyi hatırlaması oldu.

İlk yarıda attığı 2 gole rağmen, Arsenal'in orta saha kontrolünü tamamen elinde tuttuğunun ve durumu 2-2'ye getirmenin moraliyle ikinci yarıya hızlı başlayacağının farkında olan Redknapp, ikinci yarıya 4-5-1 ile çıktı. Bu noktada benim beklentim, orta sahadaki mücadelenin kızışması idi. Ancak Sandro'nun DM'e geçmesi ve Van Der Vaart'ın pek sevmediği sağ tarafa kaymasıyla Tottenham oyun düzeninden tamamen kopmuş bir görütü sergilemeye başladı. Bu tedirginlik, zaten iyi oynayan Arsenal'in ekmeğine yağ sürdü ve Wenger'in takımı bir anda kontra üstüne kontra üretmeye başladı. Kontra demişken, ilk yarı boyunca sahada olmayan Walcott'un, önünde boşluğu gördüğü anda çoşması hem sevindirici hem de düşündürücü idi. Herkes Walcott'un yeteneklerinin farkında ve ona yapılan en yoğun eleştiri "tek yönlü" bir oyuncu olduğu yönünde. Dün de gösterdi ki, önünde depar atacak boşluğu bulduğunda kendisi öldürücü bir silaha dönüşebiliyor. Öyle ki, Walcott'un dribling yaparak çıktığı kontra atakların sonunda yaptığı bitirici vuruşlar bile normal şutlarının çok üzerinde bir kalitede oluyor. Kendisi, Premier Lig tarihinin en çok şans bulan genç oyuncularından birisi ve hala kapalı defanslara set hücum yapmayı öğrenememiş olması oldukça endişe verici. Walcott, 16 yaşında bu kulübün kapısından girdiğinde de iyi bir kontra atak oyuncusuydu, hala iyi bir kontra oyuncusu. Wenger'in, kendisinden komple bir futbolcu olup olmayacağına dair bir beklentisinin kalıp kalmadığını, Walcott'a önereceği yeni kontrattan öğreneceğiz. Benim fikrim, maalesef, Arsenal'in ondan daha iyi bir hücumcu bulması gerektiği yönünde.

Bu güzel günde, olumsuzluklardan fazla bahsetmeden yazıyı bitirmek istiyorum. Dün, Fabregas'ın Arsenal'ini anımsatan bir takım izledik. Hücumda harikalar yaratan ancak savunmadaki kırılganlığı yüzünden rakibinden daha fazla gol atarak maç kazanmak zorunda kalan bir Arsenal... Maçı izlerken, içimden "Ulan bu Çarşamba, bütün bu havayı dağıtacak milli maçlar yerine Milan maçı olsaydı keşke" diye geçirdim. Çünkü Tottenham, Milan'a benzer bir taktikle çıktığı maçta bozguna uğramıştı. Sonra, bir Arsenal taraftarının yapabileceğin en aptalca şeyin hayal kurmak olduğunu hatırlayıp kendime geldim. Şu andan itibaren, bu takımdan tek beklentim, dünküne benzer performansları her maç sahaya koymaya çalışmaları ve bize dünkü performansın bir saman alevi olmadığını kanıtlamaları. Hafta, Anfield'ten alınacak 3 puan, Arsenal'in lig 4.'lüğü yolunda favori konuma geçmesini sağlamakla kalmayacak, önümüzdeki 4 haftada Manu, Chelsea ve Everton ile oynayacak olan Tottenham'ın üzerindeki baskıyı da arttıracak. Arsenal takımı ve hocası, 4.'lük ve 3.'lük için savaşmayı bu sezon çok üzdüğü taraftarına borçlu. Eğer bu kadarını da yapamazlar ve son 2 ayki ruhsuz, etkisiz ve karaktersiz performanslarına geri dönerlerse, sezon sonunda bir zahmet bavullarını toplasınlar.

Şaşırt Bizi.. ve Onları

noreply@blogger.com (bigboned) — Sun, 26 Feb 2012 06:42:00 +0000

Bu akşam Arsenal, bu sezon 354'üncü kere "Sezonu kurtarma" maçına çıkıyor. Takım United'tan 8 yediğinden beri neredeyse her maç öncesi aynı şeyler yazıldı. "Arsenal'in bu sezonu felaketle bitirmemesi için bu maçı kazanması lazım", "Arsenal'in son şansı", "Ya galibiyet ya da 4.'lük gitti". Belki bundan öncekiler biraz fazla prematüre idi ancak bugünkü Tottenham maçının tam bir final havasına büründüğü çok açık.

Yukarıdaki video 2003-2004 sezonundan. Arsenal, lig şampiyonluğunu garantilemesi için 1 puanın yeterli olduğu maçta, White Hart Lane'e konuk oluyor ve 2-2'lik sonuçtan sonra şampiyonluğunu ezeli rakibinin evinde ilan ediyor. Kadroda Henry, Pires, Bergkamp ve Viera var. Bugün sahaya çıkacak takımlardan hangisi, o günlerin Arsenal'ine daha çok benziyor bunu sizin takdirinize bırakıyorum. RvP, Gervinho, Ox, Arteta, Ramsey, Song mu; yoksa Adebayor, Modric, Bale, Lennon, Van Der Vaart ve Parker mı?

Bugün sahaya çıkacak Arsenal takımından ne beklesem pek emin değilim aslında. Tek isteğim, Wenger'in temcit pilavı gibi tekrar tekrar ısıtıp önümüze koyduğu oyun anlayılışı, taktik, diziliş ve oyuncu değişikliklerini sahaya sürüp, bu sefer her şeyin farklı olacağını umma yoluna gitmemesi.

Wenger, hiçbir zaman Mourinho, Fergie, Van Gaal gibi pragmatik bir taktisyen olmadı. Onu başarıya götüren yol, mikro taktiklerden daha çok makro düzeydeki oyun felsefesiydi. Invincibles döneminin Arsenal'i, bugünkü Barcelona gibi, rakip kim olursa olsun kendi oyununu oynayan bir takımdı. Wenger, o dönemde rakibin ne yapacağına pek kafa yormadı çünkü elindeki takım sahaya çıkıp kendi oyununu oynadığı her maçı kazanacak kaliteye sahipti.

Gel gelelim, o günden bu güne köprünün altından çok sular aktı. Arsenal'in elinde artık Invincibles kadrosu yok. Ama Wenger, hala o günlerin nostaljisiyle yaşıyor. Arsenal maç öncesi rakibi analiz etmiyor, her maça göre dizilişinde ufak oynamalara gitmiyor, karşı takımdaki tehlikeli adamlara özel önlem alınmıyor. Wenger, hala kendi oyununu oynamanın, ona galibiyet getirmeye yeteceğini sanıyor.

Bu düşünce yapısının yanlışlığı, Arsenal'i özellikle büyük maçlarda vuruyor. Eğer Milan karşısındaki Arsenal'i tekrar izlerseniz, takımın ne kadar çaresizce sahaya çıkarıldığını anlarsınız. Belli ki Wenger, ne Ibrahimoviç tehlikesine önlem almış, ne de Milan'ın beklerinin zayıflığının farkında. Hücumda ve savunmada direktifsiz, lidersiz ve ne yapacağından emin olmayan bir Arsenal takımı var.

Geçen hafta Bergkamp'ın bir röportajını okuyordum. O da Arsenal'in en büyük iki probleminin, öngörülebilirliği ve pas yapmayı bir amaç zannetmesinin olduğunu söylüyordu. Ona göre, Wenger'in takımı sonuca gitmek için değil, topu ayağında tutmak için sahaya çıkıyordu. Arsenal'in neredeyse bütün maçları daha yüksek topla oynama oranıyla oynamasının sebebi de buydu. Eğer Milan ve Sunderland maçlarına bakarsanız, her iki maçta da Arsenal'in %60'a yakın topla oynadığını görürsünüz. Bu 180 dakikanın skoru ise 6-0'lık Arsenal mağlubiyeti.

Bu akşam sahada başka bir Arsenal görmek istiyorum artık. Son iki maçında 6 gol yemiş dizilişin, Premier Lig'in en tehlikeli hücumuna karşı intihar etmek için sahaya sürülmesini istemiyorum. Wenger, iyi ya da kötü, bu maça bir takım değişiklikleri yaparak çıkmak zorunda. Mesela Chamakh diye bir adam var kenarda, son 1,5 sene resmen çürüdü. Koyalım onu RvP'nin yanına, dönelim klasik 4-4-2'ye. Ezber bozalım; rakibi biraz şaşırtalım.

Man Utd maçında Fergie, Carrick-Giggs-Rooney üçlüsüyle, Milan ise Allegri, Prince-Ibra-Van Bommel üçlüsüyle Arsenal'in DM bölgesini resmen çökertti. Wenger'in, Song'u maceradan maceraya koşturma ısrarı sağolsun, bu maçlarda Arsenal'in göbek savunmasının yerinde yeller esiyordu. Bugünkü maçta da aynı savunma, Modric-VdV ve Parker üçlüsüne karşı oynayacak. Peki Wenger, aynı şeyin tekrar yaşanmaması için bir önlem alacak mı? Coquelin ve Song'un beraber sahaya çıktığı bir 4-2-3-1 mesela?

Aslında sahaya çıkan taktiğin ne olduğu pek umrumda değil. Yeter ki Wenger, farklı bir pilav koysun önümüze. Redknapp'ın öngöremeyeceği bir takım çıksın sahaya ve onu da düzenini bozup hamle yapmaya zorlasın Arsenal. Eğer bu değişiklikler başarılı olursa, yarın "Wenger'in hamlesi kazandı" diye yazalım. Yok sonuç hüsran olursa "Denedi ama olmadı" diyebilelim. Artık takımdan galibiyet, başarı, kupa gibi beklentilerim kalmadı; tek beklentim bir takım çözümlerin denendiğini görmek. Tek isteğim, yarınki yazıya, Einstein'ın o meşhur lafıyla başlamak zorunda kalmamak.

Çürük Temel

noreply@blogger.com (bigboned) — Sat, 25 Feb 2012 15:03:00 +0000

Arsenal neden bir türlü ayağa kalkamıyor?

Bu soruya milyon tane cevap bulmaya çalışabilirsiniz ancak dönüp dolaşıp geleceğiniz yer aynı.

Arsenal'in ayağa kalkamayışının sebebi Wenger'in Arsenal'e yaptığı kötülüklerin anası olan "Ücret politikası".

Takımın yıldız oyuncuları elinde tutamayışının, bir sürü beş para etmez adamın asalak gibi Arsenal'e yapışmış olmasının sebebi ücret politikası. Uzun zamandır, Arsenal'in oyuncularına verdiği ücretlerin bir araya getirildiği bir liste arıyordum. Aradığımı sonunda Arsenal Truth adlı sitede buldum. Gelin, bu ibret verici tabloya birlikte bakalım.

Sadece A takımın yıllık maaşları toplamı 90 milyon pound. Eğer bu rakamın üzerine rezerv, teknik heyet ve yönetimin maaşlarını eklediğinizde £130m gibi bir rakama ulaşıyorsunuz ki, bu Premier Lig'de City, Chelsea ve United'ın ardından 4. en yüksek maaş ödemesi. Ligde Arsenal'in 10 puan üzerinde bulunan Tottenham'ın ödediği yıllık miktar £90m civarı. Yani, ezeli rakibi, Arsenal'den 45 milyon daha düşük bir bütçeyle, Arsenal'in tepesine çıkmış durumda.

Wenger'in şu anki ücret politikasına göre, hiçbir oyuncuya haftalık 90bin poundun üzerinde maaş önerilmiyor. Ancak, iş gençlere ve Wenger'in manevi oğullarına geldiğinde kulüp resmen para saçıyor. Takımın hiçbir şekilde yararlanamadığı ancak çok pahalı olduğu için kimsenin de yanına yaklaşmadığı oyuncuların toplam maaşı £40m civarında. Tottenham'ın Luka Modric'e haftada £40000 ödediğini de göz önünde bulundurarak buyrun aşağıdaki çöplüğe bir bakın.

Bu tabloyu bir tahtanın üzerine yapıştırıp, "Wenger para harcamıyo abi, çok tutumlu" diye sayıklayan adamların kafasında kırasım var. Yukarıda gördüğünüz adamların Benayoun hariç hepsi 2+ yıllık kontratlarla kulübe bağlı durumdalar. Yani, Wenger efendi her yıl £40m'ı resmen çöpe atıyor. 36 "senior" oyuncu besliyor Wenger ve bunların neredeyse yarısından hiç bir verim alamıyor. Şu yukarıda gördünüz tablo, dünyanın neresine giderseniz gidin, bir teknik direktörün kovulması için yeterlidir. Dünyanın hiçbir kulübü, senede 40 milyonu çöpe atan hocasını Arsenal gibi el üstünde tutmaz. Arsenal yönetiminin, Wenger'e bu paraların hesabını sormuyor oluşu, Arsenal'in ne kadar kötü yönetildiğinin en büyük göstergesi bana göre.

Tutumlu demişken, hani Arsenal kimseye 90 binin üzerinde maaş ödemiyor dedik ya, işte onun bir istisnası var. Arsene Wenger paşam, her sene 7 milyon poundu cebine indirmekten geri kalmıyor. Hani laf sırası geldiğinde, "Bizim City ve Chelsea'nin bütçesiyle yarış etmemiz mümkün değil" diyor ya. Peki o zaman neden biz Premier Lig'in en pahalı hocasıyla çalışıyoruz onu bir sormak istiyorum kendisine. Madem kulübün bütçesini o kadar düşünüyor, Wenger kendi maaşında da indirime gitse ya?

Daha bu rakamların üzerinde çok konuşuruz. Durumun vahametinin çoktandır farkındaydık da, bu tabloları alt alta koyunca resmen bir fiyasko çıkıyor ortaya. Arsenal yönetimi, şu ana kadar bu fiyaskoya önlem almak yerine, bunun mimarı olan adamı zengin etmekle vakit kaybetti. Artık ne vakit kaldı, ne de saçacak nakit. Zaman bu tablolardan ve onların yaratıcısından kurtulma zamanı.

Wenger'in Son Kurbanı

noreply@blogger.com (bigboned) — Sat, 25 Feb 2012 13:04:00 +0000

2 hafta önce,

"Andrey hiçbir yere gitmiyor." -Wenger

Wenger'in gözümüzün içine baka baka yalan söylemesine alıştık artık. Kendi becerisizliklerini, hatalarını, saplantılarını örtmek için yalana düzenli olarak başvuruyordu son 3-4 yılda. Bundan 2-3 ay önce Arshavin'in formsuzluğunun nedenini soranlara, Rus oyuncunun istatistiklerinin ne kadar iyi olduğundan da bahsediyordu Wenger. Halbuki o zaman görmezden gelmek yerine önlem almış olsa, bugün Arshavin'i kapı dışarı etmek zorunda kalmayacaktı belki.

Ben 2 yıldır Arshavin'i eleştirdiğim kadar hiçbir oyuncuyu eleştirmedim. Arsenal'in uzak ara en formsuz oyuncusu kendisiydi ve anlam veremediğim bir şekilde Arsene kendisinin üzerinde ısrar ediyordu. Wenger, Arshavin ile ilgili hiçbir eleştiriye ya da öneriye kulak asmadan, onu aynı bölgede, aynı görevle 100'e yakın maça çıkardı. Bir çokları, Andrey'in forvet arkasında daha etkili olacağını, Wenger'in onu Van Persie'nin arkasında denemesi gerektiğini söyledi, benim de dahil olduğum bir grup "Para ediyorken sat!" dedi. Peki Wenger ne yaptı? Israr etti. Aynı bölge, aynı adam, aynı taktik, aynı görev...

Wenger'in saplantılı ısrarı, bir Ocak akşamı, Arshavin'i 60000 kişiye yuhlatana kadar devam etti. United maçında, muhteşem oynayan Ox'un yerine, Arshavin'i sahaya sürdüğünde, Rus oyuncunun Arsenal kariyerini sona erdiriyordu. Wenger aynı kötülüğü daha önce Almunia ve Eboue'ye de yaptı. Şu an Walcott'a da yapmakta. Kendisinin formsuz oyuncuları ayağa kaldırma felsefesi "Taraftar tiksinene kadar ısrar et!" lafından ibaret.

Bir sürü sakatlıkla boğuşan ve kalite yoksunu Arsenal takımında, Arshavin'e son 3-4 ayda yer var mıydı, yok muydu tartışılır. Bana göre, Wenger bu takımın başında olduğu sürece, Rus oyuncunun Arsenal'e vereceği pek bir şey kalmamıştı. Bu transfer, Arsenal için olumlu bir haber değil belki ama Arshavin için olabilir. Umuyorum, Zenit'e geri dönmesiyle kendini bulur ve Wenger'in yaptığı işkencenin futbol hayatını baltalamasına izin vermez.

Formda Formalar

noreply@blogger.com (bigboned) — Fri, 24 Feb 2012 13:45:00 +0000

Anlaşılan o ki, Nike'ın tasarım ekibi, bu sene bütün zamanını EURO 2012 formalarını tasarlamaya ayırmış. Yoksa, yukarıdaki muhteşem formaları yapanla, aşağıdaki baştan savma tasarımlara imza atanın aynı departman olması mümkün değil. Nasıl olsa bizim milli takım turnuvada yok, bir Hollanda forması çekip onları mı desteklesek ne yapsak?

Bu arada, Barça ve Man Utd'ın berbat formalarını gördükten sonra Arsenal'inkine şükür etmedim değil.

Borussia Barcelona

noreply@blogger.com (bigboned) — Thu, 23 Feb 2012 12:13:00 +0000

Bu sene, istatistiksel olarak Avrupa'nın en çok gelişen takımı Borussia Monchengladbach. Geçen sene 34 maçta aldığı 36 puanın, 10'unu son 4 haftaya sıkıştırmayı başararak ligde kalan takım, bu sene 22 maçta 46 puan toplamış durumda. Maç başına alınan puana bakarsanız, %97'lik bir gelişim sözkonusu. Monchengladbach (ha ismine kurban), sadece istatiksel olarak değil, nitelik olarak da futbolunu bambaşka bir seviyeye çekmiş durumda.

Bu arada, geçen sene Şubat ayında 23 maçta 19 puanla ligin dibine yerleşmiş şekilde aldığı takımı, önce son 11 maçta 17 puan ve play-off maçlarıyla Bundesliga'da tutan, sonra transfer döneminde harcadığı toplam 2 milyon Euro ile bu sene şampiyonluğa ortak bir takım ortaya çıkaran Lucien Favre'ı da ne kadar övsek azdır. Arsenal, Wenger'e veliaht arıyorsa, buyursun burdan yaksın bence. Wenger'in bize 7 senedir vaat ettiklerini, üstün Alman teknolojisi üretmiş işte.

Monchengladbach (hey yavrum hey), yarın Hamburg ile oynuyor. Cuma akşamının futbol kısırlığına ilaç gibi. Kesin izleyin derim.